Daha önce yorumlarında denk gelenleriniz olmuştur biraz uzun olabilir Şimdiden kusura bakmayın Benim Hikayem Umarım birilerine Umut olur zorunlu sezeryan olacaktın doğuma çok kısa bir süre kala acil Üniversite Araştırma Hastanesi’ne sevk edildim ilk hafta gittim Önümüzdeki hafta aç karnına gel dediler 18 eylül’de doktora gittim 20 Eylül’de hemen sezeryana alıyoruz dediler 20 Eylül sabahı gittim saat bir buçuk gibi ameliyathaneye girdim Saat 14.05′te oğlum doğdu fakat gebeliğimde fark edilmediği için bebek hızla kilo vermeye başlamış ve sorunlu doğdu ciğerlerde kanama ve burundan kan gelme uzun süre nefes alamama durumu oldu olmuş Daha doğrusu ben Bebeğimle temas kurmayı Beklerken apar topar götürdüler Ne olduğunu anlamadım Zaten orada bayılmışım çocuğumu göremediğim için bir terslik olduğunu anlamıştım ameliyattan çıktım odama gittim sezeryanım Çok güzel geçti doktorlar gerçekten ameliyatı çok başarılı geçerli fakat oğluma kavuşamamak beni çok üzmüştü hiçbir şekilde bilgi alamıyordum bilgi vermiyorlardı çocuk doktorları işte sonra bilgi verecek deyip yetiştiriyorlardı Tabii yeni sezeryan olduğun için yataktan kalkamıyordum sadece Eşim benden önce bebeğim küvezde çıktığını görmüş O yüzden hala Umudumuz vardı Doktorlar geldi Durumu anlattılar kalbinde delik ciğerlerde kanama burundan kan gelme uzun süre nefes alamama gibi sorunları olduğundan dolayı yoğun bakımda Entübe olarak yatmaktaymış bir de ben bir an önce ayağa kalkmak gidip oğlumu görmek istedim Doktorlar ayağa kalkmama izin verdiklerini sorunsuz bir şekilde yürüdüm Hatta annelik içgüdüsü mü denir bilmiyorum koşarak bebek yoğun bakıma gittik eşimle bebeği görmek istediğimizi söyledik yeni doğum yaptığım için ziyaret saatleri dışında olmasına rağmen görmemize İzin verdiler tamamen makineleri bağlı bir şekilde yaşıyordu Doktorlar yapacakları tetkikleri anlatıyorlardı beyin filmi ciğer filmi kalp ekg’si her yerinde serum var ve doktorların söylediği fazla umutlanmayın kurtulamayabilir durumu kritik ve solunum yapamıyor diyorlardı hepsi kurtulamaz gözü ile bakıyorlardı bir anne için en acı durumdu diyebilirim hiç umudumuzu kaybetmedik pazar günü beni hastaneden taburcu ettiler fakat oğlum hala oradaydı mesafe olarak evimde hastaneye uzak ama her gün Eşim ile oğlumu görmeye gittik süt sağıp götürdük 3 günün sonunda Yani 4 günü solunum cihazından çekeceklerini kendi kendine nefes alıp alamayacağına bakacaklarını söylediler umutla dualarla bekledik evde bir kızın bir oğlum vardı Onlara yansıtmamaya çalıştık ama aşırı yıpranıyorduk 5 günü gittiğimizde solumuz yasından çekmişlerdi ve oğlumun O minik bedeni kendi kendine nefes alabiliyorsun her seferinde Umut doluyduk bir an bile umudumuzu kaybetmedik 6 gün gittiğimizde tamamen solunum desteği almadan nefes alabilir duruma gelmişti son olarak beyin ve kalp filmleri kalmıştı onlara da bakmışlar Ama son kez tekrar bakacağız demişlerdi ve bana bir gece hastanede kalıp kalamayacağını anne bebek uyumu sürecine katılıp katılamayacağını sordular Yani artık bebeğime dokunup onu emzirebileceğimi emzirme saatlerinde yanına gidip kucağıma alsa gideceğini söylediler Ben tabii hastanede kaldım ve 7 günü akşamı ilk defa Çocuğumu kucağıma aldım ona dokunmak onu hissetmek çok güzeldi emzirmede sorun Yaşamadığım için çocuğun tenli odada kalabileceğini söylediler ve bir gece Hastane odasında çocuğunla Hasret giderdik ertesi gün hastaneden birlikte çıkabilirsiniz dediler ve hayatımda yaşadığım en güzel gündü geçen 7 gün sanki Binlerce yıl gibi geldi umudumuzu kaybetmedik ve barlasımıza kavuştuk adıyla geldi oğlum kahraman gibi savaşarak hayata tutunmayı başardı Umarım benim bir hikaye birilerine Umut olur benim gibi bir durum yaşayan olursa Umarım Bunu okuyunca hiçbir şeyin imkansız olmadığını doktorların bile kurtulamaz dedikleri oğlumun hayata nasıl tutunduğunu görür okuduğunuz için hepinize teşekkür ederiz Hayat sürprizlerle dolu umudunuzu kaybetmeyin