bsrakkaya0 bu durumla karşılaşmadan önce okuyup geçiyordum. Taki bu durumun içine girene kadar.
24 haftalık bebeğimle vedalaşmak zorunda kaldım.
Hadi bebeği aldiralim demekle olmuyor .
Çok kolay bı karar gibi geliyor .
Yada herşey devam etsin ama sonra o büyük aci ve psikolojiyle baş başa kalmak , Yanında kimse olmayacak ve o çocuğa yine sen bakacaksın.Disarida öyle çocuklar görünce içim çok yanıyor çok acıyor.
Beyinde yok olan beyincik . Öyle bir düşünceye girdimki bugün sonucu öğrendim yarın bir gün dolar mı büyürmü gelisirmi diye düşünerek onun iyilesecegine inanmak istedim. Ama olmadı olmayınca olmuyor. Bunu idrak etmek çok zor kabullenmek vedalaşmak zorunda olmak çok zor.
Henüz 2 ay oldu. Doktorum bana dedi ki bazı bebeklerin eli kolu bacağı olmuyor ama biz bu çocuğu aldırın diyemiyoruz doğar Yaşar diyoruz dedi. Hatta aileleri aldırmak istiyor ama heyet rapor çıkarmıyor olmuyor dedi. Sizin çocuğunuz yaşamaz olmaz . Yapacak birşey olmuyor.
Özellikle hassas içerik postları okumaya basladim. Aynı durumu yaşayan yaralı kalplere belki ben iyi gelirim ,belki onlar iyi gelir birbirimizin kalbine şifa oluruz diye.
Telaşa gerek yok, olacak olanlar , olması gerekenlerdi. Bu cümlede teselli buluyorum 🕊️💔 Umay Ülküm seni çok özlüyorum 😓