Şuan ikizlerime hamileyim ama kalpleri durmuş kurbanlik koyun gibi arafta bekliyorum onlar yaşar mi nefes alir mi ben yine hayata dönermiyim diye ne zor bir aciymiş hergün agliyorum bugün daha iyiyim diyorum ama yok iyi olamiyorum belirsizlik kurt gibi yiyor içimden gelen sesi bile duyamiyorum ilk başta yaşıyor diyen sesler artik durumun aksiliğine kendini inandirmiş gibi.. kürtaj tarihi verdiler aldim en uzak tarihi 12 gün sonrayı başka yerlere gidip derman bulurum umuduyla her yola kabulüm artık ama karnımda onlarin varligini bilmek beni kahrediyor varlar oradalar ama nasillar bilmemek söyleneni kabul edememek ..