Kızlar merhaba nerden başlasam bilmiyorum. Çok güzel bir hamilelik gecirdim sürekli aktiftim ne midem bulandı ne başka bir sorun yaşadım hep gezdim son güne kadar bile iş yaptım yerimde durmadım 40+1 de sezeryan doğum ile oğlum dünyaya geldi doğumum da çok güzeldi taaaa ki 3. Gün eve gelene kadar bildiğiniz normal lohusa psikolojisi işte 15. Günde gaz sorunlarımız başladı haftada 2 3 gün olan ağlama seanslarımız şu an pik yapmış durum da inanın güne sabah 7 de başlıyoruz gece 12 e kadar oğlum asla durmuyor elimden geleni yapıyorum masajlar gaz damlaları kucağımda zaten sürekli olarak gezdiriyorum ama sürekli aglıyor ya da huysuz asla uyumuyor toplasanız günde 2 saati geçmez onda da devamlı huzursuz her an uyanma modunda. kaç kez doktora gittik kolik bebek olduğunu 3. Ayın sonlarında geçeceğini söylüyor sabret diyor şu an oğlum 51 günlük ama ben bitmiş durumdayım psikolojik olarak… tuvalete bile gidemiyorum bazen yemek yiyemiyorum sanki hayatım bitmiş gibi hissediyorum lohusayken yaşamadığım çöküşü şimdi yaşıyorum oğlumu çok seviyorum ama bazen ağlamalarına dayanamıyorum sonra geceleri uyuyunca yüzüne bakıp ağlıyorum ben kötü bir annemiyim diye çok karmaşığım her gün aynı haftada 2 günümüz iyiyse gerisi berbat geçiyor inanın bebekliğinin keyfini süremiyoruz çünkü devamlı huysuz ve ağlıyor bu da beni çok yoruyor bedenen ve psikolojik olarak. O ağladıkça huysuz oldukça eski günlerime özlemim artıyor yanlış anlaşılma olmasın iyi ki doğurdum asla pişman değilim ama sanki bir hapishanedeyim ya da robot gibiyim programlanmısım her gün aynı şeyleri yapmak için . hayatım bir daha eskisi gibi olmayacak gibi hissediyorum rahatca duş alamayacağım yemek yiyemeyeceğim eşimle vakit geçiremeyeceğiz dışarı çıkamayacağım gibi hislerim beni ele geçiriyor Bazen sinir krizi geçirecek gibi oluyorum ruh halim çok kötü mutsuzum. Aranız da benzer durumlar yaşayan var mı varsa nasıl bir süreçti sizler içinde yorumlarınızı bekliyorum 🥹