Ben evliliğimin 7. Ayında ilk hamileliğimi öğrendim. O sonuç ekranına bakarken nasıl titrediğim dün gibi aklımda. İki defa kalp atışını duyduk ve doğum paleti bile aldık. Eşimin arkadaşının eşiyle çok samimiydik ve aynı zamanda hamile kalmıştık çok mutluyduk bu tesadüfe. 11 haftalık diye gittiğim kontrolde 8+2de kalbinin durduğunu öğrendim büyük bir hüzünle. Kürtaj oldum ve o arkadaşın karnının büyümesini izledim içten içe üzülerek. 2024 ocakta doğacaktı bebeğim normalde ama o tarihte ikinci hamileliğimi öğrendim. Birkaç kontrol sonra da ikiz olduğunu duyunca Rabbim üzüntümün karşılığında birini aldı iki tane verdi diye sevindim yaşayacağım acılardan habersiz. Başlarda herşey çok güzel gidiyordu. Yerlerde sürünüyordum kusmaktan ama yine de çok güzeldi her şey. 24. Haftada ilk defa aralarında iki hafta fark olduğunu öğrendim. Kime sorduysam normal dedi ikizlerde. Üç hafta sonraki kontrolümde aradaki farkın epey arttığını ve minik bebeğimi kaybetme riskimin olduğunu öğrendim. O benim yakışıklı oğlumdu. Çok güzel bir yüzü vardı 3 boyutlu usgde. Hem yakışıklı hem haylazdı. İlk onun tekmelerini hissetmiştim. O hep kıpır kıpırdı. Ultrasonda ilk cinsiyetini öğrendiğimiz oydu. Altta olduğu için ilk o çıkacaktı abi olacaktı yavrum. 27. Hafta kontrolümden sonra o kara günden sonra hep bir ayağım hastanelerde kliniklerde dolaştım durdum. Oksapar başladım 6000lik canım çıkıyordu acısıyla. Havuç suyu içtim her gün. Hep kilo aldıran şeyler yedim durdum. En son 7-8 haftaya çıktı aradaki fark ve bir sonraki kontrolde de kaybettiğimi öğrendim. Halbuki doktorum çok güzel toparlamış bu şekilde 37. Haftayı görürüz demişti. 33+2de bebeğimin acı haberiyle yandım kavruldum. Ciğer geliştirici yaptılar hemen doğuma alınıcam sandım ama diğer bebeğimi riske atmamak için 37 bekleyeceğiz dediler. Günlerce dua ettim bir an önce doğurabilmek için. Yavruma mezar olmak ağır geliyordu bana. 34+5te sezaryene alındım yoğun sancıyla ve gerçekten ilk o yavrum çıktı. Diğerini küveze aldılar onu da köye götürdüler defnetmeye kilometrelerce öteye. 15 gün küvez kapılarında paramparça süründüm. Daha 10 gün kadar öncesi 3 canlıyım ben diye etrafıma neşe saçarken bir canım toprağa diğeri küveze gitmişti. Kendi canım da benim için anlamsızlaşmıştı zaten. Şükürler olsun Rabbime bana çok sağlıklı bir erkek evlat bahşetti. Kucağımı boş bırakmadı ama o yavrumu dünyanın sonu gelse unutmayacağım. O tekmelerini öyle özledim ki anlatamam. Mezarının fotoğrafını gösterdi eşim günler sonra. Bir insan mezar görünce sütü kaynar mı? Benim kaynadı. Göğüslerim sıcacık oldu. 1,5 ay oldu acım daha çok taze elbette hafifleyecek bunu da biliyorum ama çok zorlanıyorum hem de çok…