Bazı insanlar anne karnına düşer düşmez duygusallaşıyor, ancak ben normalde de aşırı duygusal değilimdir. Çok merhametli bir insanım ama tanımadığım bir insana merhamet etsem de sevemem mesela. Ancak vefalıyımdır dostluklarım ilişkilerim hep uzun sürer. Bebeğim içimde büyüyor. Binbir korkum ama tek neşem var. O sağlıklı. Gerisi hep endişe. Ne yapacağımı bilmiyorum, nasıl yeteceğimi bilmiyorum. Artık asla bu kadar sorumsuz olmayacağım (burası biraz burkuyor) Ama o gelince onunla bir şeyler paylaşınca bambaşka olucak biliyorum. Ailedeki bebeklerden birini düşünün mesela yeğenim tatlı bir çocuk ama yeğenim olmasaydı onu böyle sevemezdim. Elime doğdu, baktım, beraber uyuduk, binlerce kez birbirimizi öptük. Şimdi yaramaz biri oldu ama halen benim için dünyanın en şeker çocuğu. Kendi bebeğimiz de böyle olucak. Zor olsa bile zorluğu dahi isteyeceğimiz bir ana dönüşecek ama her şey zamanla. O gökten inen duygular benim için de gerçekçi değil, ama zamanla daha fazlası olacağına eminim ❤️