çok zor zamanlar gecırdık vallahı, evlendim hemen hamıle kaldım, sonrası berbat gectı düşük rıskı erken doğum rıskı derken oğlumu hep kaybetmekten korkardım. Eskı evımızın önünce mezarlık vardı daha oğluma hamıleyken orayı gördükçe aglardım korkardım ya orası benden bısey alırsa dıye. Sonuç olarak oğlumu aldı doğurdum, baktım, öptüm kokladım gereksız bı solunum yolu enfeksiyonu yüzünden hastanede boğularak can verdi. Onun evımde olduğu zamanlar en güzel zamanlarımızdı, sonrası koca bı yıkım anı bı telefonla koşup gıttık kış ortasında torbanın ıcınde verdiler. Bı annenın evladını gasılhanede sonkez öpmesi çok zor öldurmeyen ama süründüren bı acı, oğlum Kasım ayında deprem esnasında doğdu ıstanbulda olmuştu deprem. Vefatı da şubat ayında deprem esnasında oldu ne mübarek bir çocukmuş. Hatta hocalar der evlıya annesısın sen o senın kurtuluşun dıye, sonrasında zaten travmalar ağlama sesleri derken evden taşındık yeniden bebek ıstedık. Ona hamıleyken hep korkardım, koynumdayken ağlardım 3 ay bıtmeden bısey olursa dıye delıye bağlamıştım evde, rüyalarıma gırerdı kaybetme korkusu sonuç olarak öyle de oldu. 1 sene çocuk ıstedık olmadı tedavi gördük, Allah oglumu ogrendıgım gün bana evlat nasip etti onu ogrendım, ılk aylar zordu düşük rıskı erken doğum rıskı serklaj derken 23 haftalık olduk prensesım olacak. detaylı ultrasona gırerken o kadar korktum kı ya yıne gecmıse dönersem dıye, detaylıya gırdıgım tarıh, dogum tarihi günü gününe aynıydı.
Rabbıme şükürler olsun ektıgımı bıcmısım hersey çok güzeldi, takı kızımın resmînı görene kadar…
Ah ne agladım sankı oğlumun ultrason resmını bana verdiler durusu bile aynı, bebegıme henüz bısey alamadım korkuyorum hala oğlumdan kalan eşyaları ihtiyacı olan bırıne deprem bolgesıne gönderdim rabbım kabul etsin. Hala o oda oğlumun odası gıbı ıcım gidiyor o odaya girdikçe, oğluma ait bıraktığım eşyaları toplarken tutamıyorum kendımı sındıremıyorum sankı onu unuttum gıbı paramparçayım. Bana kızıyor mu bılmıyorum ne yapıyor suan bılmıyorum yerıne başkasını koyacak olmak en azın onun kadar sevecek olmak ağır geliyor. Helekı kızımın resmını gördükçe oğlum geliyor gözüme doğunca ne olacak, oğlum yanındaymış gıbı olacak ya tamamen paramparça olursam aylardır mezarlıga gıdemıyorum, sureklı atlayarak geçmem gerekiyor esım götürmüyor. Bana haber vermeden kendısı gıdıtor bır nevı kaçıyor rüyalarımda kendımı oğlumun yanında görüyorum bana kızıyor mu bılmıyorum onu çok özledim yanına gitmek ıstıyorum ama kızıma zarar gelsın istemiyorum zaten rısklı gebelık gecırıyorum. Bır yandan mutluyum her üzüldüğümde anne ben burdayım dıyor sankı hareket edıyor yavrum, doğacakları gün bile aynı bu nasıl ımtıhan nasıl mükafat inanın anlamadım şükürler olsun herseye. esımın gozlerı guluyor oğlum gerı geldi diyip duruyor her bebek eşyası gördüğümüzde resmen dünyaya dönüyoruz, ama şu kalbîm benı parçalıyor ama bır yandan yarım kalan herseyı yaşamaya başladığım ıcın bı o kadar mutlu, 2 sene önce bugün 23 haftalık hamıleydım suan yıne 23 haftalık hamıleyım. İçim rahat çünkü yaşadığım her guzellık mükafatım olarak dönüyor ama sureklı ağlamaktan yoruldum mutlu olunca oğluma üzülüyorum, mutsuz oldukça kızıma üzülüyorum. Eşimin bu kadar heyecanla bekledııgnı bılmıyordum oysakı bana bellı etmmeıstı zaten tüp bebek ıcın para bırıktırmeye başlamıştık ama nerden bılebılırdık o parayla kızıma eşya alacağımı: rabbımden tek istediğim evımde bı tabak yemek pişşin, esım eve her gün sağ salım dönsün evladım koynumda olsun.