Selam kızlar, 31 ağustosta meleğimi kucağıma aldım ve bu postu açmak için hem fiziken hem de ruhen biraz dinlenmeyi tercih ettim. Ben bu forumdan çok bilgi edindim, aklınıza takılanları cevaplamayı da çok isterim. 39+4 te hiçbir sancı açılma vs yokken suyumun sınıra yaklaşmış olması nedeniyle sabah yatışım yapıldı. Fitil ile süreci başlatıp güzel ilerlerse suni sancı ile destekleyecektik. Olacağına çok inanmıştım bu arada 😅 fitil takıldıktan sonra ebe ortalama 4-5 saat sonra sancın başlar dedi ama bende hiç öyle olmadı. 7-8 saat sonra başladı ve şiddetli değildi yarım saatte bir geliyordu. Bu süreçte de bir iki saatte bir Nst bağlandı ve hiç sancı çıkmadı. Yarım saatte bir sancı geldiğinde bile Nst de 25 i geçmiyordu. Açılmam hiç olmadı. 10 saat falan geçtiğinde sancılarım 10 dk da bire düştü ama hala Nst de 25 i geçmedi ve açılmam hiç olmadı. Bu süreçte sezaryen ihtimaline karşı öğlen çorba içmeme izin verdiler ve sonrasında hiç yemek yiyemedim, bu epey zorladı beni. 10. Saatten sonra sancılarım 2-3 dk da bire düştü bu süreçte sancıları çömelerek karşıladım çünkü epey şiddetliydi, asla yatmadım. Ebe açılmamın hala hiç olmadığını söyleyince artık sezaryene alın dedim ve hazırlıklar başladı. Sezaryene girmeden önce baktıklarında sadece bir cm açılma vardı. Bu süreçte neyi yanlış yaptım diye de hala düşünüyorum. Son bir ay her gün yürüyüş yaptım, son hafta internetteki videoları yaptım, aksak gebe yürüyüşü squat falan ama o kadar sancıya hiç açılmam olmadı çok garipti 🥲 ki ben olacağına çok inanmıştım. Sezaryen ihtimaline kendimi hiç hazırlamamıştım. Çok heyecanlandım stres yaptım. Doğuma giderken ağlayarak gittim, doğurmak istemiyorum diye haykıracaktım çok saçma bir psikolojiydi. Hemşireler sakinleştirdi, tansiyonun çıkar dediler. Ameliyathaneye girince bir anda tüm hemşireler doktor anestezi uzmanı vs o kadar ilgilendiler ki doğuma girdiğimi unuttum nerdeyse. Özellikle anestezi uzmanı mükemmel bir adamdı kafamı çok iyi dağıttı. Bu aşamada tavsiyem doktor ve doğum yaptığınız hastane çok önemli, benim ameliyat anımı sağlıklı bir şekilde atlatmamı sağlayanlar hemşireler ve doktorlardı. Gerçekten hep dua edeceğim onlara çok iyi insanlardı. Spinal anestezi oldum ve hiç korktuğum gibi olmadı, iğne girdikten sonra zaten gerisini hiç hissetmiyorsun. Bence kesinlikle harika bir icat 😅 sonrası ameliyat zaten biliyorsunuz, başladıktan 3-5 dk sonra meleğimin ağlamasını duydum muazzam bir duyguydu kızlar, tabi onla birlikte ben yine salya sümük. 31 Ağustos 21.35 te 3030 gram dünyalar güzeli bir prensesim oldu. İlk gördüğümde minicik minicik diye ağladım durdum. Sonra malum sizi toparlıyorlar. Ben o an karnımda ne yaptıklarına o kadar odaklandım ki midem bulandı, iki kere kustum ameliyat anında maalesef. Toplam yarım saat 40 dk da ikimiz de ameliyathaneden çıkmış olduk. Çok şükür her şey güzel ilerledi. Ameliyattan sonrası biraz daha depresifti benim için. İlk yürüyüş elbette çok zordu, asla yapamayacakmışım gibi geldi. Ama gerçekten dedikleri gibi üsteleyince çok çabuk toparlıyorsun. Ben saat başı kalkıp yürümeye çalıştım. İlk yürüyüşümde ben engelli kalacağım sanırım diyordum 🤦🏽♀️ öyle olmuyor korkmayın 😅 ikinci gecede biraz inlemeli geçmiş tam hatırlamıyorum ama sonrası çok şükür güzel ilerledi. Yanınızda muhakkak sizin yükünüzü alacak birileri olsun. Benim annem kayınvalidem ve eşim dönüşümlü ilgilendiler, herkesin ilk heyecanı olunca kimse uyumadı . Ben uyudum bol bol sadece emzirmeye getirdiler. 3-4. Günün sonunda kendi ihtiyaçlarımı kendim karşılayabilecek, bebişime bakabilecek konuma geldim. Şimdi 9 günlük olduk bile ve muhteşem bir duygu. Dünyanın en güzel kokusu diyebilirim. Kendimi zorlamadığım müddetçe ağrım sızım da hiç kalmadı. Bu süreçle ilgili merak ettiklerinizi seve seve cevaplarım, tüm güzel anneler merak etmeyin her şey geçiyor. Sonu muhteşem 🥰