Sonu güzel biten doğum hikayem her şeyden habersiz başladı. 22 Ağustos perşembe günü doktor muayene randevum vardı. Muayenede doktor açıklığa baktı 1 cm dedi, artık baya aşağıya inmiş hafta başını görmez pazara kadar doğurursun dedi. Sonrasında nst ye yolladı. Nst de bebişin kalp atışları yüksek çıktı hatta çekilirken cihaz uyarı verdi☹️ Sonuçları doktora ilettiklerinde tekrar çekilmesini istedi. Mesai saatleri bittiği için beni doğumhaneye yolladılar bir daha nst çekildi. Bu arada ara ara fatklı ebeler gelip nst sonuçlarına bakıp gidiyorlardı. Ben farklı bir durum olduğunu anladım biraz da korkmaya başladım. Sonuçlarda kalp atışları daha iyi çıkmış ama yine de yüksekti. Doktor yatış yapılmasını istemiş ve sabaha suni sancı başlayacağız dediler. Ben muayene diye evden çıkmıştım ve doğum çantamı bile tamamlamıştım bir iki eksiğim vardı. Eve gidip geleyim dedim bırakmadılar😅. Yatış işlemleri yapıldı ve sabaha kadar ara ara nst ile takip yapıldı. Şükür kalp atışları normal çıkıyordu. Sancılarım da nst de gözüküyordu. Sabah 6.30 da sancı odasına aldılar ve suni sancıya başlandı. İlk saatler nst de yüksek sancı çıkıyordu ama ben hissetmiyordum. Açıklığa baktılar 2 cm olmuş. Saat 11 civarı artık sancıları hissetmeye başladım. Sancılar arttıkça açıklık kontrolü için arada ebe kontrol ediyordu. Ben bekliyorum ki birden açılma olacak🥹3-4 cm diyor, 5-6 yavaş yavaş artıyordu. Bir ara kanama başladı rahim ağzının açıldığını gösteriyormuş. Sonrasında suyum gelmeye başladı. Sancılar geldikçe yürüyüş, pilates topunda zıplama sonlara doğru çömelme ve hep nefes egzersizleri ve kuyruk sokumuna doğru masaj beni rahatlatan şey oldu. Sancı aralarında da gözümü kapattım uyudum. Açıklık yeterli olduğunda doğumhaneye aldılar. Bu sefer benim için zorlu kısım başladı. Ikın diyorlar ama ben doğru yapamıyordum. Karnımın şişmemesi gerekiyormuş ama sancı ile birlikte kontrol edemedim. Ikınıyorum ama olmuyordu. 2 ebe dizleriyle bastırarak yardımcı oldular. Doktor hadi saçlarını görüyorum artık diyor ama çok yorucuydu. Saat öğleden sonra 5 e gelirken son bir ıkınmayla bebeğimi göğsüme koydukları an her şey bitmişti. Böyle bir rahatlama böyle bir mutluluk yok. Gerçekten o andan sonra öncesindeki hiç bir şeyi hatırlamıyordum. Doğum sürecinin başından sonuna eşim hep yanımdaydı destek oldu. Onun da yanımda olması çok güç verdi. 2-3 dikiş ile ilk doğumumu tamamlamış oldum. Doğumhaneden yürüyerek çıktım. Allah tüm hamişlerin yardımcı olsun inşallah herkes kolaylıkla bebeğine kavuşsun. Biraz uzun oldu ama sıkılmadan okumuşsunuzdur inşallah😊