Zor bir hamilelik geçiyorum. Sürekli evdeyim, evde olmak neyse de sürekli yatmam gerekiyor kendi suyumu dahi alamıyorum. Sabah annem geliyor eşim gelene kadar, eşim gelince ona devroluyorum. Yani sürekli ihtiyaçlarımı birileri karşılamak durumunda. Benim hayatım çok hareketliydi, 10 seneyi aşkın özel sektörde çalışıyorum, arkadaş çevrem kalabalıktı, 2 günde bir plan yapar sofralar kurar yer içerdik. Hamilelikten dolayı ben insanlardan çok uzaklaştım, şuan konuştuğum arkadaşım bile yok denecek kadar az kaldı. Her gün ağlıyorum, sıkıldım artık diye. Hareketli bir hayattan bi anda eve hareketsizliğe kapanınca çok zorlandım. Hiç birşey yoksa bile evde afedersiniz kendime şarap koyar dizi film izlerdim ya da dans ederdim. 5 aya geldik ve şuan hayatımdan o kadar memnuniyetsizim ki, eşimin her hareketi gözüme batıyor çünkü bi o var yanımda. Neden öpmedin, neden sohbet etmedin, tuvalette neden uzun kaldın, sürekli sorgu halindeydim ve hep ağlıyorum. Cinsellikte yok tabi bu süreçte. Eşim hiç bana agrasif bi yansıma yapmadı hatta espiri yapıyoruz bazen unuttuk falan diye ama yok tatmin olmuyorum. Mutsuzum, bebeğimi de üzüyor muyum bilmiyorum. Bir kedim var, yanıma gelmese ona bile ağlıyorum. Hamilelik nedeni ile arayıp sormayan, eskiden eğlendiğim arkadaşlarımı da hayatımdan çıkardım. Herkese tavrım böyle, bi annem bi eşim var başka kimsem yok şuan. Hormonlar mı bunun sebebi, depresyonda mıyım, destek almalı mıyım, bebeğim etkileniyor mu bilmiyorum. 😢