Kızlar sezaryen olacağım için günüm aşağı yukarı belli . Bi aksilik olmazsa 5 haftam kaldı. Bu zamana kadar psikolojim çok yerindeydi. Ama bir kaç gündür her şeye ağlıyorum. Ama gerçekten herseye. Aşırı duygusallaştım. Korkularım da başladı. Ne yaşayacağımı bilmemek beni çok korkutuyor. Ameliyat sonrası kendi acımdan bebeğime yetemem onu yeterince düşünemem diye çok korkuyorum. Birde özel hastane olmasına rağmen sezaryene eşimi almiyorlarmis bu durumda beni ayrıca strese soktu. Oysaki özele başlamaktaki en büyük sebebim eşimin her an yanımda olmasını istememdi. Gurbetteyim burda kimsemiz yok. Kimsede umurumda değil aslında annem yok 🥺 calistigi için sık gelemiyor. Gelse bile 2 gece anca kalabiliyor. Doğuma daha uzun gelecek ama insan yinede doğum öncesi son günlerinde de ilgiye, bakıma,yardıma (yada sadece anneye) çok ihtiyac duyuyor. Çok stresliyim 🥺 hiç böyle değildim şaşırıyorum kendime