Kızlar selammm. Plesanta previa marjinal tanısı koyulmuş bir hamile olarak zorunlu sezaryen doğum yaptım. Geçen hafta cuma günü sabah 6 da yatışım yapıldı. Aşırı heyecanlı aşırı korku doluydum. Etrafımdaki insanların konuşmaları bile beni çok geriyordu tahammülüm yoktu. Daha sonra beni ameliyathaneye çıkardılar eşimi istedim yanımda ama steril ortam olduğu için kabul etmediler. Spinal anestezi için hazırladılar. O an hiç acımadı tek seferde buldu yerini anestezi doktoru. İlk başta sadece bacaklarımda bir sıcaklık hissettim ama kıpırdayabiliyordum uzandım sedyeye sürekli olarak bacaklarımı hareket ettirebiliyorum normal mi diye sorduğumu hatırlıyorum çok korkuyordum. Biraz zaman geçince hareket gitti. Hala çok panik içindeyim o arada doktorum geldi beni rahatlatmak için güzel şeyler söyledi. Ara ara hissetmeyeceğim değil mi diye sorup durdum. Sonra içimde bi çekilme bi boşluk hissi oluştu bebeğimi çıkardılar öyle güzeldi ki bir süre yanıma getirdiler o arada dikişler yapılıyordu bebeğimi götürdüler ilk aşıları için. Benim korku panik halimin yerini bebeğime kavuşma isteği aldı içimde öyle bi hasret duygusu vardı ki zaman geçmek bilmedi 🥹 odaya geçtim bebeğimi getirdiler sanki o panik o korku hiç olmamış gibiydi o kadar güzel bir duyguymuş ki hala yazarken gözlerim doluyor. Korkulacak birşey yokmuş kızlar ben ki çok korku panik dolu bir insanım ben bile bu kadar güzel atlattıysam sizde yaparsınız 🥰 evet ilk ayağa kalkış zordu onuda eşime sarılarak yaptım. Kendinizi iyi hissetmenizin tek yolu kendinizi zorlayarak bol bol yürümeniz. Bugün 1.hafta kalkıp evimi temizledim işlerimi yaptım. Çok iyi hissediyorum kendimi. Bebeğimle bol bol vakit geçirip tanışmaya çalışıyoruz. Evim mis gibi bebek kokuyor iyi ki doğurmuşum 💙sakın korkmayın 😇 sormak istedikleriniz varsa sorabilirsinizzzz.