Hatice5258 Bekarlığımda, küçüklüğümden beri uzun bi içime atma modundan sonra, öfke patlamalarım başlamıştı ve inanılmaz yoruyordu beni. Nerede ne zaman başlayacağı belli olmuyordu çok iyi anlıyorum sizi. Ne zaman mesleğime yansıdığında psikoloğa göründüm. İlaç kullanmak istemiyordum çünkü ama çare bulamadım. Artık kendime zarar geliyordu, evlendim durulurum dedim, bu sefer konular değişti ama ben aynıydım. Kafayı yiyecektim. Baktım bu iş böyle gitmiyor, çevremdekiler de çok yıprandı, en önemlisi ben çok yıprandım. Öfkelendiğim şeylere bi şey olmuyordu ama olan bana oluyordu. Ağla ağla nereye kadar dedim. Kendimle uzun bir süre çabaladım. Ve meyvesini aldım. Çok şükür, zor oldu ama oldu. Şimdi kuş kadar hafif hissediyorum. Çok iyi anlıyorum sizi. Umarım siz de hafiflersiniz. Uzman birinden yardım almak da işe yarıyor. Ben boşvermiştim, keşke boşvermeseydim belki daha kısa sürede düzelebilirdim.