Selam kızlar,
Bende sizler gibi sürekli forumda normal, sezaryen pozitif doğum hikayeleri okuyordum bir gün ben de yazacak mıyım acaba diyordum ve evet başardım şimdi sizlere yazıyorum🩷. Beklenen doğum tarihim 18 Temmuzdu normal doğum beklediğimiz için çok şükür ki bebeğim ve ben sağlıklı olduğumuz için doktorum beklememize karar kıldı ve bekledik. 20 Temmuz sabah 04:30’ da tuvalete kalkmıştım iç çamaşırımda avucum kadar miktarda suyum ve pembe lekem gelmişti. Sabah doktoruma zaten kontrolüm vardı doktoruma söylediğimde alttan muayene yaptı doğumun yakın olduğu için normal istersen yatış yapalım ama 1 günde de doğurabilirsin 1 haftada da evde bebek hareketlerini takip etmen senin için daha iyi olur dedi bende imza atıp çıktım yatışı kabul etmiyorum diye ağrın veya sancın olursa acil birşey olursa gel dedi ve bu arada NST’ de ağrım sancım çıkmamıştı. Aynı gün akşama kadar bildiğiniz regl ağrısı çektim ve her tuvalet sonrası ara ara kanamam devam etti. 21 Temmuz’ da sabah yarım saatte bir sancım geldi akşama doğru 10 dakikada bir gelmeye başladı ve gece 01:00 gibi 5 dakikada bire düştü. Bu arada bebeğim çok aşırı hareketliydi karnımda birden toparlanıyor ve baskılıyordu. O gece hastaneye gittim hastanede yine avuç kadar suyum ve lekelenmem geldi nöbetçi doktor farklı bir aparatla muayene etti suyumun berraklığına baktı. Açılman 1 cm acı eşiğin çok düşük dedi nst de sancım çıkıyordu. Suyum da gelince beni yatışa aldılar kendi doktorumda zaten sabah doğumhanede olacaktı şansıma🥹🩷 hep dua etmiştim devlet hastanesinde doğum yapacağım için kendi doktoruma denk geleyim diye öylede oldu çok şükür. Beni yatışa aldılar ameliyathane kıyafeti giydim ve bez taktırdılar kıyafetlerimi telefonumu vs her şeyi eşimle anneme bıraktım. Çok zordu birden böyle ayrılık korkulu ama bir o kadar da kavuşma heyecanlı. Doğumhaneye geçmiştim artık büyük bir soğukkanlılıkla ebe prosedürü anlatıp bilgi alıyordu vs derken lavman yapması gerektiğini söyledi ve yaptı. Sonra serum taktılar hiç sormadım suni sancı mı nedir bu diye çünkü o kadar çok doğurmak istiyordum ki sancıdan. Saat 04:00’ da açılmam 3 cm’di yapamayacağım sandım çünkü burada okuduklarıma göre çok azdı açılmam. Hiç durmadım böyle olunca sürekli pilates topunda hareket yaptım odanın içinde yürüyüş yaptım açılmam hızlansın istiyordum. Saat sabah 07:00 oldu hiç uyku uyumadım bir yandan sancı çekiyorum ve bir yandan kapıda beni bekleyen ailemi düşünüyorum duygusallıktan da ölecektim neredeyse 🥲 sabah 7’ de tekrar açılmamı kontrol ettiklerinde 6 cm olduğunu duydum ve bu beni o kadar çok mutlu etmişti ki başardığımı biraz olsun hissediyordum. Saat 09:30-10:00 gibi kendi doktorum geldi 9 ay boyunca her kontrol gittiğim canım doktorum. Onu görünce daha umut dolu oldum başaracağımı daha bir hissettim. Kendisi geldiğinde kontrol ettiğinde açılmam 7-8 cm’di ve başaracağımı söyledi (38. Haftada çatı muayenesinde çatın dar doğumun zor olacak kızım kendini hazırla demişti). Sabah başıma gelen ebe de çok yardımcı oldu ıkınma tekniklerini ve sürekli yapacağımı başaracağımı söyledi Allah ondan da razı olsun. Her sancım geldiğinde karnımı şişirmeden kaka yapar gibi ıkınmam gerektiğini söyledi. Yeri geldi yattım yatakta ıkındım yeri geldi yürüyüş yaptım yere ıkındım. Saat öğlen 12:30 oldu ve açılmamın 9 cm olduğunu çatala geçmemiz gerektiğini söylediler fakat bu arada canım doktorum başımda düşünüp duruyordu kesisiz yaptırmak istiyordu ama en son öyle olmayacağına karar verip beni çatala aldı ve bir doktor arkadaşını daha çağırdı. Bebeğimi altta hissediyordum çıkmaya çalışıyordu o da bende çıkarmak ama olmuyordu. En sonunda diğer doktorda gelince bebeğimin kanalda sıkıştığını öğrendim acil olarak alt tarafıma iğne vurdular çok az bir kesi atıp bastırarak doğurtmak zorunda kaldılar. Hep derlerdi de nasıl olur ya derdim inanmazdım gerçekten bebeğiniz çıkınca acayip rahatlama geliyor. Zaten bebeğinizin ağladığını duyduğunuzda koklaşın diye çıkar çıkmaz size tuttuklarında her şey siliniyor o an. Biraz koklaştık ve temizleyip üzerini giydirmek üzere aldılar. Her şey odamda oldu kızımı da odamda gözümün önünde temizleyip giydirdiler. Bir yandan hem kızımı izliyordum bir yandan dikişlerim atılıyordu dikişlerim bitince son kontrol olunca bildiğiniz çataldan inip kızımın yanına gittim sonra yatağa geçtim. 2 saat olmadan odaya çıkarmadılar ve en iyisi de böyleydi. 2 saat dolunca yardımcı ile birlikte üzerimi giyip odama çıkarıldım. İlk günler dikişlerimden dolayı ve bende 2-3 baş kadar ıkınmaktan basur oluştu ondan dolayı zorlandım. Oturup kalkarken vs zorlandım. Ama gerçekten her şey ilk 1 haftadan sonra öyle bir geçiyor ki. Hiç geçmeyecek gibi sandım dikişlerimin acısını vs her gün her tuvalet sonrası üşenmeden baticonladım ve kendimi iyileştirdim. Doğum yapalı 17 gün oluyor kendi bedenime, kızıma bu sürede tam alıştım. Şimdi o ilk 1 haftadan eser yok çok çok iyiyim ve iyi ki de normal doğum yapmışım insan gerçekten hemen ayaklanıyor. Kuzenim sezaryen yapalı 3 ay oldu ve dikişleri hala arada kanıyor çok çekti. Tabii ki kişiden kişiye değişir bu elbette ama böyle bir doğum yaşamama rağmen iyi ki de normal oldu diyorum. Bu arada doktorum çok güzel dikmiş korkulacak birşey yokmuş estetik açısından. Benim doğum sürecim de böyle geldi geçti ben devlet hastanesinde yapmama rağmen bu kadar ilgi alaka görmem en büyük şansımdı. 22 Temmuz 12:52 hastanede sadece ben doğum yapmıştım ve kalabalık 5-6 ebe ve 2 doktorla🩷 Elimden geldiğince çok detaylı ve uzun yazmaya çalıştım sorularınız olursa yinede cevaplarım şimdiden okuduğunuz için çok teşekkür ederim Allah herkese kolay doğumlar nasip etsin bir nefeste 🩷