Herkese merhaba doğum yapalı iki ay oldu ve nihayet vakit bulup yazabiliyorum. ( ben burada hikayeleri çok okudum, eşimin zoruyla yazıyorum biraz, sen okuyordun yaz şimdi herkese moral olsun dedi :) 9 ay süren mide bulantısı dışında problemli bir gebelik geçirmedim. 35 yaşında hamile kaldım, ilk gebeliğimdi. Hamileliğim boyunca spor yapmadım. Ara ara yürüyüş yaptım. 39. Haftada doktorum sezaryene alalım dedi ama beklemek istedim. 40+0’da gece saat 03.00 civarı regl sancısına benzer ancak daha hafif bir ağrı başladı. Son 1-2 haftadır bu tarz ağrılar oluyordu o yüzden bir saat kadar bekledim. Ardından sayacı açtım. Sancıların düzenli olduğunu gördüm fakat ağrı çok çok hafif olduğu için beklemeye devam ettim. 05.00 civarında duşa girdim. Çıktığımda göbeğim düştü:)) annem ve eşim uyandı sesime derken eşimden simit istedim, uzun sürecek aç kalmayayım diye düşünüyordum. Saat 06.00 civarı minik bir kahvaltı yaptık. İkinci kez duşa girdim yine sancılar durmayınca herhalde doğuracağım dedim ama sancı denilen şeyin bu kadar “ hafif “ olmasını düşünmüyordum. Bu yüzden bir türlü emin olamıyordum. Evin içinde dolaştım uzun süre etrafı topladım. Sayaçla eşim takip ediyordu. Sancılar 5 dakikada bir gelip 1 dakika civarı sürüyordu. Doğum için tek hazırlığım bu sırada yapmam gerekeni bilmekti sanırım. Sancı geldiğinde yere çöktüm. Zaten sancı yokken hiçbir şey hissetmedim. Sancı geldiğinde gitgide ağrılar şiddetlenmeye başladı. O noktada artık korkmaya başladım ve saat 11.00 de hastaneye giriş yaptık. İlk kontrolde 5 cm açıklığım çıktı. Nst ye bağladılar ama ben hareket etmek istediğimi söyledim. Doğum yaptığım hastanede doğumhane yoktu. Kendinize ait bir oda veriyorlar her şey orada gerçekleşiyor. Bu benim için büyük bir şans oldu. Öğlen yemek getirdiler biraz yemek yedim. Sanırım bu da bir şansmış. Saat 15.00 civarı açılmam 7 cm oldu. Ebem suyum patlamadığı için ağrılarımın dayanılır olduğunu suyumu patlatacağını ve istiyorsam epiduralin şimdi takılması gerektiğini söyledi. Ağrıların şiddetlenmesinden korktum ve anestezi uzmanı geldi. Daha sonra suyum patlatıldı. Bu arada ben sancıları duyuyordum ama şiddetli değildi. Saat 16.00 civarı açıklığın 10 cm olduğu söylendi. Doktorum geldi doğum başladı. Açıkçası bundan sonrası benim için çok zor oldu. Ikınma hissim hiç gelmedi. Sancılar çok hafifti. (Bu yüzden bazen diyorum ki acaba epidural almasaydım daha mı kolay olurdu…) doktorum her ıkın dediğinde ıkınmaya çalıştım ama yine de uzun sürdü. Karnıma önce ebem ardından doktorum bastırdı ve doğum gerçekleşti. Bebeğim çok sağlıklı geldi. Bana altı dikiş atıldı. Doğum sonrası dikişlerimde ağrım çok oldu. 10 gün sonra genital estetik doktoruna gittim. Dikişlerimin çok düzgün olduğunu ağrımın da normal olduğunu söyledi. Bu kadar ağrım olacağını hiç bilmiyordum. Ağrılarım neredeyse altı hafta sonra bitti. Kabız vs olmadım. Hemoroidim hamilelikte olmuştu doğumdan birkaç hafta sonra ağrı sızı vs olmadı. Dikişlerim dik bir şekilde atılmış şu an 10. Haftası herhangi bir ağrı, iz, leke vs görünmüyor. Doğumdan sonra normal doğum yaptığıma çok pişman oldum. Çok zorlandığımı düşündüm ama şimdi olsa yine normal doğumu beklerim. Kızım 3.470 doğdu. Eşim tüm süreçte yanımdaydı. İyi ki yanımda oldu. Ben doğum sancılarının daha dayanılmaz olduğunu düşünüyordum regl sancısına denk hatta arada nefes almanız için uzun bir zaman tanıdığı için daha dayanılır olduğunu düşünüyorum. 1-1.5 dk süren sancıları da hep yere eğilerek karşıladım ve “bu sadece 1 dakika sürecek” dedim. Bu arada tüm sancı sürecinde nefesime odaklandım. Ama doğum anı düşündüğümden daha zormuş. Nefesimi kontrol edemedim. Keşke daha kontrollü olsaydım belki kesim olmazdı. Günde bilmem kaç hurma yemedim, squat yapmadım, pilatese gitmedim. İlişkiye girmek için ne kendimi ne de eşimi zorlamadım. Burada bu yazanları gördükçe yapmak istiyordum ama hamilelik boyunca o enerjim hiç olmadı. Dilerim yazdıklarımın faydası olur. Farklı sebeplerden normal doğuma hazırlanamayanlar üzülmesin. Eminim yapılan her şeyin faydası vardır ama benim için en büyük fayda doğum sancılarını karşılama biçimim oldu. Bu arada 14 saat süren doğum sürecinde hiç bebeği ve doğum anını düşünmedim. Heyecanlanmamak için hep o anda kalmaya çalıştım ve eşimden espriler yapmasını istedim. Çoğu zaman gülemesem de hep dikkatimi dağıttı sağ olsun. Bu arada ebem de hep doğum dışında, günlük hayattan konuşarak heyecanlanmamı sağladı. Sorunuz olursa cevaplayabilirim. Herkese su gbi doğumlar diliyorum🌸