Kızlar selam.Hamileyken günümün çogunlugu burdaydı hep burda dogum yapan annelerin yazılarını okuyordum ,acaba nasıl bir duygu nasıl bir şey neler yaşayacsgım diye hep merak ediyodum :) Şimdi ise kendimi sorularımın cevaplarını yaşarken buluyorum :)) 15 mayısta doğum yaptım.Ben hamileliğin başından beri zaten sezeryan istiyordum.Normal dogumdan korkuyodum,en saglıklısı elbette normaldi ama benim psikolojim buna el vermiyordu maalesef.Dogum yapacagım günün gecesi hic uyuyamadım heyecandan.Ara ara ağladım ara ara korktum ara ara sevinç doldu içim.Yarım saatlik uykuyla hastaneye gittim.Kanlar alındı nst baglandı vs.Sonrasında odaya gelip götüreceklerini söylediler.O an sanki hiç hazır değilmişim gibi hissettim.Oysa ki aylardır bir an önce doğursam diyodum.Agladım panikledim biraz.Eşimi de görünce daha da duygulandım o aglıyor ben aglıyorum :)) Neyse ameliyathaneye indiğimde daha da heyecanlandım,değişik bir his.Anestezi doktoru oturmamı öne doğru eğilmemi söyledi.Karşı tarafta da bir oersonel beni tuttu bende onun omuzlarından tutup eğildim.İğne 0 acı yani hiç hissetmedim gerçekten.Sonra hemen zaten bacaklarımdsn sıcaklık gelmeye başladı yukarıya doğru.Uzandırdılar doktorum geldi işte bana hissediyo musun dedi ben hissediyo gibi oldum aslında hissetmiyodm ama bence psikolojikti.Ben başlayamayın vs diye konuşurken 5 dakika sonra kızımın aglama sesini duydum hsngi ara oldu anlamadım bile.Gördüm dünyalar güzeli kızımı hem şaşırdım hem duygulandım hem heyecanlandım.Sonra kızımı götürdüler silip getiriceklerdi.O sırada dikiş atılırken açıkcasj midem epey bulandı yani cok bulandı hatta.Bana kusabilirsin dediler kusmaya cslıştım ama sadede afedersiniz öğürüyordum yani kusamadım ama cok öğürdüm.Hemen ilaç yaptılar o rahatlattı biraz sonrasında bi daha bir şey yaptıkar o en son ki ilaçtan sonra zaten hafif mayıstım sarhos gibi oldum.Bitti odaya cıktım hemen kızımı getirdiler.Aşşagıds midem cok kötü oldugu icin getirmediler gözüm görmedi açıkcası o an.Sonra odaya getirdiler yavrumu,o an aglamaktan helak oldum kücücüktü,cok güzeldi ay yine duygulandım.Sonrasında gelip karnıma bastıracaklarını söylediler.Hamilelikte en cok korktugum şey buydu.Ama spinal oldugum icin hissetmedim hiç.Yani bişeyler hissettim evet sma agrı değildi.Alttan da elle baktıklarındads yine hic bir sey hissetmedim.Emzirdikçe rahmim kücüldüğü için uyusuk oldugum halde biraz agrım oldu ama cok az bi agrıydı.İlerleyen saatlerde de kalktım gayet de yürüdüm .Cok agrım olmadı hatta.Ara ara grlip iğne yaptılar agrım olmadıgı halde.Hatta ben agrım yok istemiyorum bile dedim hemşirelere fakat onlar yapmamız lazım dediler.Spinal oldugum ıcın baş agrım olur diye de korktjm ama 0 baş agrısı yaşadım.Ertesi günde taburcu oldum:) Kızım şuan 72 günlük.Anneliği soracsk olursanız hem çok yorucu hem de çok güzel:)) Başlards alışmak zordu ama şuan kızım uyuyunca bile onu özlüyorum.
Yani sonuç olarak korkmanıza hic gerek yok arkadaşlar.Benim ki canım tatlıdır korksk biriyimdir ben bile agrı acı duymadıysam sizler de bence cok duymazsınız gibime geliyor:))