Kendim yazmışım gibi okudum.. İkinci kızıma 34 haftalık hamileyim, 4 yaşında bir kızım var. Geceleri ağlıyorum düşündükçe. Onu nasıl bırakır da ameliyata girerim, nasıl vedalaşırım, ya çıkamazsam, bir sürü şey düşünüyorum. Son 20 günüm kaldı. Bugün evin içinde yaramazlık yaparken tam kızacağım sırada onun bu evin tek çocuğu tek bebeği olarak geçirdiği son 20 günü olduğunu fark ettim, oturup ağlamaya başladım. Tüm ilgi üstünde, hayatımızın tamamı onu mutlu etmek üzerine. 20 gün sonra bir kardeşi daha olacak. Ya eskisi gibi onunla ilgilenemezsem, ona sevgimi hissettiremezsem, onun içinde bir şeyleri kırıp eksik bırakırsam diye düşünmekten uyuyamıyorum.
Ama gerçek şu ki, o ameliyata girişimiz de, lohusalık da, bebeğin ilk zamanları da geçip gidecek. Onlar birlikte oyunlar oynayarak büyüyecek. İnsanın şu hayatta kardeşinin olması paha biçilemez bir güven, servet. Zamanı gelince biz göçüp gidicez ama onlar iki kardeş birlikte ayakta duracak. Gönlümüzü biraz ferahlatıp, çocuklarımız için güzel şeyler düşünelim. Bu kadar ağlamak düşünmek depresyon kaygı vs. Hepsi hormonlardan. Hayırlı doğumlarımız olsun inşallah 💓