Merhaba arkadaşlar öncelikle şunu belirtmek isterim ki benim doğumum çok pozitif olmadı malesef. Buradaki pozitif hikayeleri okudukça bende yapabilirim diyordum. Negatif bir dogum hikayesi olduğu için istemeyenler bundan sonrasını okumayabilirler linç edilmek istemiyorum çünkü gerçekten anlatmak içimi dökmek isteyerek yazıyorum
40+5 e kadar hiçbir belirti yoktu. Normal dogum olsun diye elimden geleni yaptım. Bol bol yürüyüş, merdiven inip çıkma, hurma, ananas, adacayi… aklınıza ne gelirse herseyi yaptım. Ama kesinlikle bir belirti olmadı. Bu arada ben Almanya da yaşıyorum. Buradaki sağlık sistemi biraz daha farklı. Normal olması için herseyi yapıyorlar. Neyse ben daha fazla beklemek istemediğimi doktoruma söyledim. Sezaryen istiyorum dedim. Hiçbir belirti olmayınca artık ben gerçekten Normal dogumdan korkmaya başlamıştım. İlk hamileliğim olduğunu belirteyim. Doktorum bana kağıt vererek sezaryen için hastaneye yönlendirdi. Hastane de baya bana sezaryenin risklerini anlatıp durdular. Sanki normal doğumun hic riski yokmuş gibi.. neyse ben kararimda kesin olduğumu söyledim ve 2 gün sonrasına randevu yaptılar. 1 gün sonrası gece saat 12 de benim sancilarim başladı bir anda. Ama tarif edilen gibi gidip gelen bir sanci değildi. Sürekli olan adet sancisi şeklinde kasiklarimda. Neyse dus alıp uyudum. Bu arada bu haftaya gelinceye kadar hergun 3,4 kez sıcak suya giriyordum sirf doğumu kolaylaştırsin ve başlatsin diye.. gece saat 3 de daha şiddetli ağrıyla uyandım bu ağrılar gidip gelen ağrılardi. Saat 5 e kadar bekledim bu arada squat, ılık su herseyi yaptım. Saat 5 te ağrılar 5 dk da bir gelip gidiyordu. Hemen hastaneye gittik. Bana sezaryen randevusunun diğer gün olduğunu o gün sezaryen olamayacagimi söylediler. (Mecbur olsa sanki yapmayacaklar gibi). Normal denemek ister misin diye sordular. Bende eger olacaksa olur dedim. Baktılar sadece 1 cm açılma vardi. Neyse öğlen 12 ye kadar eşimle hastanede yürüdük. Sancılar siddetleniyordu ama gerçekten dayanabiliyordum. Acı eşigim de oldukça düşüktür. Buna rağmen pozitif düşündüm hep yürümeye devam ettim. Sonrasında beni sıcak suya soktular. Fakat çok şiddetlendi. 4 cm aciklik olmuştu. Saat öğlen 12 di. Epidural ister misin diye sordular. Bende istediğimi söyledim ve 4 cm açıklıkla bana epidural yaptılar. Normal dogum yapmak isteyen ya da denemek isteyen acı eşiği düşük olan arkadaşlara kesinlikle epidural normal doğumu önerebilirim. Sonucum kötü olsa da herkesin olacak diye birsey yok. Neyse epidural sonrasi acılar gitti. Muayene edilirken tabikide dokunmalari hissediyordum. Sezaryandaki gibi tam bir uyuşma değil. Belden asagisini hareket ettiriyordum sadece acıları hissetmiyordum. Bu sebeble asiri derece umutlandım normal olacak pozitif olacak vs diye. Neyse akşam saat 7 de acıkligin 10 cm olduğunu ve doğuma hazir olduğumu söylediler. Zaten 3 dk da bir gelen ıkınma hissini hissediyordum. Doğuma başladık bu arada doğum esnasında çok destekleyici oldular. Ikinma hissi geldikçe sadece ıkindim. Acıları hissetmiyordum ama baskıyı hissediyordum. Saat 19 da başlayan dogum 20.10 da bitti. 1 saat ikinma sonucu gerçekten bayıldım diyebilirim. Bebeğin kafası çıkışa kadar geldi fakat takıldı ve kesik atılmasına rağmen çıkmadı. Bebegin kalp atışları gitti. O sırada ben gerçekten artık bitkin durumdaydim. İki tane hemşire kaburgalarimdan ittiriyorlardi. Bunun acısı çok çok fazlaydı. Bir anda çevremde birsuru doktor gelmeye başladı. Ve bebegi vakumla çıkardılar. Cok şükür ki bebeğim o an ağladı ve iyi olduğunu gördüm. En son hatırladığım her tarafımın kan olması, eşimin benim elimi bırakmaması ve bitti geldi kızımız demesiydi. Neyse kendime geldiğimde alttan dikislerim yapılıyordu. Epiduralin etkisinde olduğumdan sadece doktorun elini hissediyordum. Kaç dikiş olduğunu söylemedi fakat fazla olduğunu bildiğim icinde çok üstelemedim. “Bebeğini kucağına alınca herseyini unutursun” bence koca bir yalan. Benim için öyle. Hiçbirini unutamıyorum. 4. Gün oturamıyorum yatamıyorum. Dikişler o kadar ağrıyor ki anlatamam. Idrarimi tutamıyorum. Kendiliğinden bir anda altım ıslanıyor. Bebeğimle ilgilenemiyorum. O kadar pişmanım ki en başından sezaryen yapmadığıma. Bebeğin normal doğumda kafasının sıkışması nadir bir durummuş. O da geldi beni buldu. Bebeğimin kafasının bir köşesinde vakumdan dolayı kızarıklık var. Ama zamanla geçecekmiş. Benim pozitif olarak başlayıp asiri negatif biten bir dogum hikayem oldu. Bu benim başıma geldi diye herkeste böyle olacak diye birsey yok. Ben yaşadıklarımı anlatmak istedim sadece. İyi olaylar olduğu gibi kötü olaylarda oluyor malesef. Yine diyorum bende oldu diye sizde de olacak diye birsey yok. O günden beri psikolojim o kadar kötü ki anlatamıyorum. Birde devamında hastane servis katında yasadigim olumsuz olaylar zinciri var. O konulara da girersem daha bu yazi uzar da uzar. Ama isterseniz anlatırım. Yurtdisinda olduğum için eşimden baska kimse yoktu yanımda. O kadar acı çekiyorum ki anneliğin tadını alamıyorum. Bebeğime yetmediğimi düşünüp vicdan azabı çekiyorum. Kendimi nasıl toparlayacagımı inanın bilemiyorum. 😥