Merhaba herkese, 29+5 günlük hamileyim. Annelik iznine erken ayrıldım. Eşimin her davranışı bana batıyor. 3 haftadır evdeyim. Çok amaçsız hissediyor, uyum sağlayamıyorum evde olmaya. Eşim sağolsun yemek konusunda destek oluyor. Fakat dağınık ve rahat biraz. Kendim detaylı temizliğe başlayamıyorum. Başkamadımça da strese giriyorum. Onun bir çocuk beklememize rağmen daha fazla çalışmak ve geleceğimizi planlamak yerine ayaklarını uzatıp televizyon izlemesine sinir oluyorum. Ben bir şeyler okuyup çocuk yetiştirmek konusunda daha hassas olmaya çalışıyorum, fakat o ilgisiz böyle şeylere. Ben o kadar rahat olamıyorum. Sanıyorum 3. trimester’ın etkisinden biraz duygusalım. Herkeste bir geçim derdi vardır eminim. Ben mi abartıyorum bilmiyorum ama çocuğun bakıcısı, kreşi, okulu vs düşündüğümde bazı şeylerin temeli şimdiden atılmalı diye düşünüyorum. Sonra bazı şeyler için geç olacak diye korkup sürekli surat asıyorum. Aralarda ona da anlatıyorum derdimi fakat ona göre her çocuk nasıl büyüyorsa bizimki de öyle büyür diye düşünüyor. Dönemsel midir sıkıntım bilemedim. Sizlerde de oldu mu? İlk deneyimim. Fazla kaygılıyım sanırım.