Hamileliğimin başından beri sezaryen istiyordum ama son zamanlar artık mecburi sezaryen karar verdi doktorum. 8. Ayda gebelik kolestazı oldum belki bilenler vardır aranızda vücudun her yeri kaşınıyor kol bacak el ayak her taraf kaşınıyor kolonya, krem, hap hiç birşey de fayda etmiyor. Hem bu yüzden hem bebek dönmedi boynunda da 2 tur kordon vardı bunlar yüzünden mecburi sezaryene karar verdik doktorumla birlikte. 9 Mayıs kontrole gittiğimiz de 14 Mayıs artık sizin için önemli bir gün o gün alıyoruz bebişimizi bitiriyoruz bu işi dedi 38+3 olacaktık. Eşimle beni müthiş bir heyecan sardı. Başta anlaşmıştık kimsenin haberi olmayacak doğuma giderken diye sadece eşimin kardeşi ve benim kardeşim biliyordu. Pazartesi günü kardeşler bize geldiler Salı sabah hep birlikte hazırlanıp evden çıktık müthiş heyecan müthiş korkuyla sabah 8 de hastanede olduk giriş yapıldıktan sonra odamıza girdik yerleştik. Kızımız için (Zeynep) kapı süsleri yaptırmıştım onları hazırladık odayı ayarladık. Son kez nst ye bağlandım 10 a çeyrek kala kıyafetleri giymem için getirdiler üstümü değiştim yaklaşık 5 dakika içinde sedye de ameliyata aldılar beni eşim kardeşler kapıdan el salladılar en heyecanlı yerlerden biri orasıydı. Ameliyata girdim doktorum kapıda karşıladı heyecandan titriyordum. Allah razı olsun doktorum ebeler hemşireler herkes çok çok iyiydi. Belimden uyuşturacaklardı bunun için beni yan çevirdiler kendi doktorum gelip elimden tuttu en zoru burası dedi ama dediği kadar da zor olmadı hatta iğneyi hiç hissetmedim diyebilirim. Sondayı takmalarını da hiç hissetmedim taktıktan sonra kendi doktorum yanıma gelip merak etme ben taktım dedi bu şekilde yaklaşımları beni çok rahatlattı. Yaklaşık 10 dakika sonra başımdaki hemşireler saçını gördük çok güzel saçları var dediler. 10 saniye sonrada bebeğimi gösterdiler. Arkasından omzuma getirip koklattılar öptürdüler sonra üstünü giydirip tekrar getirdiler göğsüme koyup emzirmeye çalıştılar bu arada doktorum, çocuk doktoru sürekli ikimizinde iyi olduğunu söylediler. Bebeğimi götürdüler ardından beni çıkardılar yapışkanlı dikişlerim sadece yapıştırmadan önce bastırdılar kaburgalarım çok acıdı onu hatırlıyorum. 11 gibi hatta 11 olmadan beni çıkardılar odaya kanamam bi tık fazlaydı. Ebe eliyle müdahale etti canım yanmadı hatta doğru düzgün hissetmedim bile. Yeme içme kısıtım hiç yoktu yaklaşık 3 gibi uyuşukluğum gittikten kaldırmak için geldiler en zoru burasıydı eşim ebeler hemşireler hepsinin destegiyle kalktım ilk başta gerçekten çok zorlandım zor yürüdüm zor oturdum zor yattım kalktım , hatta bebeği emzirmek istemedim karnıma baskı yapıyor diyerekten ama yavaş yavaş iyileşiyorum çok şükür en güzeli de buradaki hikayeleri okuyordum karnımdaki bebişle şimdi kucağımdaki Zeynebimle bu yazıyı yazıyorum. Rabbim isteyen herkese nasip etsin. Ömürleri hayırlı sağlıklı sıhhatli uzun olsun bebişlerimiz. Rabbim korusun miniklerimizi 🫶🏻