Bende ne hassasmışım diyesim geldi. İlk 4 ay yatakta mide bulantısı çektim doktorlar ilaç milaç yazmadı. Sonra kanama oldu. Rahim den et beni aldılar, kendimi o an kasmaktan bacaklarım titredi. 2li 3 lü detaylı ulturasyon bir şey değilde, şu enfeksiyon şeker yüklemesi çok yordu beni. Yok özelde mi yapsam devlette mi polemikleri. Eşimin sen nerde istersen orda yap deyip geri çekilmesi. Nasıl doğurcam diye düşünüyorum. Bacağımı nasıl açacağım. Ya ben bunlardan yorulmuşken, ben nasıl anne olcam. Kaynanam sende hiç heyecan yok diyor. Bende tedirginlik var. Oysa ki diyete ve spora başladığımda hamile kalırsam sağlıklı hamile oluyum diye bilinçli bir şekilde girmiştim bu yola. Şimdi dilim varmıyor ama sorumluluğunu alabilecek miyim psikolojim kaldıracak mı diye hiç kendime sormamışım galiba. Ben kendimi unuttum. Hiç tanışmadığım bir bebek onın için koşturuyorum. Bana yabancı geliyor.
Ve artık hiç bir şey toz pembe değil bnm için. Gerçekci siyah beyaz görüyorum dünyayı.
Bebek sahibi olmak için elinde ki avcundakini harcayan, anne olmak için çırpınan bir kadının duygusu yok bende.
Yıllar önce yiğenim olacak diye kıskanmıştım. Olduğunda ise hiç kimseye sevdirmek istemedim ve ona iyi bakmıştım. Bebeğim doğduğunda mı hissedeceğim bu duyguyu.
Bebeğin her eşyasını aldık. Plan da yaptık beşiği şuraya kuralım diye. Vücudum istemsizce o doğuma hazırlanıyor ama psikolojim kabul etmiyor. Bedenim ayrı psikolojim ayrı hareket ediyor. İki zıt düşünce içindeyim. Bedenimin de ayrı bir düşüncesi var sanki. Ben bunları yazarken tekme atıyor. Güzel bir his. Bedenimin hoşuna gidiyor. Ama psikolojimin değil. 🤷♀️