Öncelikle bugün burada olabildiğim için çok mutluyum. Biraz başından başlamak istiyorum kimse okumasada ben yazıp rahatlayacağım. Kimseyle konuşup icimden geçenleri tam anlamıyla anlatmak istemedim doğum öncesi kendimi bu korkuya salmak istemedim. Eminim bir çok hayati risk ve hastalık ile canı pahasına evladını dünyaya getiren annelerimiz var hepsine çok saygı duyuyorum hepsini çok iyi anlıyorum. Hayati olmasa doğal sürecin dışında ilerleyen herşey nicelerinin gönlüne korku saldı. Benim gebeliğim planlı değildi. Korunurken hamile kaldım. Özel sektörde okul öncesi öğretmeniyim tam sezona başladıktan kısa bir süre sonra öğrendik ve tabiki bocaladım. Eşim ile aramız bir anda çok bozulmuştu haberi öğrenmeden 2 hafta öncesi ve 2 hafta sonrası arası. Bebeğimiz ile hepsini atlattık sürece adapte olduk derken kalbimde çarpıntı ve nefes darlığı yaşamaya başladım. Bir süre emin olmaya çalıştım kendimi yokladım derken ilerlediğini farkedip kardiyolojiye başvurdum. Hem kalp de hep kapakçıklarda yetmezlik ciddi ritim bozukluğu olduğunu öğrendik. Aslında belki bu beni çok korkutmazdı bilmeseydim ama babamı aynı sebebden kaybettim. Kalbim 100de 35 performans gösteriyordu. Gebeliğin ilerleyen süresinde benim için hayati risk oluşturacağını düşünerek sonlandırmak istedi bağzı doktorlar. Bazıları da ümit oldu. Ben sonu ne olursa olsun doğurmak istedim. Her şartta da bir daha çocuk sahibi olmamam gerektiğini söylediler bende tüpleri bağlatma ya karar verdim. Her kontrole gitmem de durum olumsuz seyretti her seferinde ilaç yükseltti. Bu sırada başka sebeblerden dolayı da bir sürü ilaç kullandım. Çok şükür sonuna kadar geldik. Gittiğinden daha teçhizatlı bir hastanede doğum yapmam gerektiğine karar verildi yoğun bakım ihtimali çok yüksek diyerek. Doktorlarımda benimle beraber gelecekti. İlk dogumumda ameliyathaneden çok korktum. O yüzden bu gebeliğimin başından beri bu korkuyu yenmeye çalıştım. Genel anestezi kalp için iyi olmaz diyerek diğer şekle karar verdik. Eşimde doğuma girmek istedi. Bu günler hep o ameliyathaneden çıkamamak korkusu ile geçti. Yatış yapıldı ameliyathaneye indik beni hazırlamaya başladılar eşimde dışarda hazırlandı. Sonra anestezi uzmanı bı anda bu hastaya yarı anestezi yapamayız kalp kaldırmaz kaybederiz dedi. Eşine söyleyin girmeyecek uyutuyoruz dedi. O an bütün gücüm boşaldı. Eşimin elini tutmaya o kadar hazırladım ki kendimi. Anestezi uzmanı dışarı gitti doktorlar ile istişare yaptı sonra başıma geldi. Şimdi seni uyutacağız korkma en ufak heyecan stres veya başka birşey tansiyonu düşürürse kalbim bunu tolere edemez dedi. Gözlerim doldu bütün korkularım başıma üşüştü nefesim daraldı. O an söylebildiğim tek şey birinin elini tutabilir miyim oldu. Oradan çıkamayacağımı sandım. Şimdi belki çok abartmışsın diyebilirsiniz ama bu sebeple babasını kaybeden bir kız çocuğu vardı orda korkmamak mümkün mü. Gözümün önüne babamın yanındaki boş kabir geldi. Eşim oğlum doğması için canımı vermeye razı olduğum kızım ya onu hiç goremezsem ya oğlumu eşimi opemezsem 😓 ilk dogumumda da anesteziden zor uyanmış ciğerime atan pıhtı geç farkedilmis olduğu için hayati risk geçirdim. Bu seferde uyanamamakdan çok korktum. Bu düşünceler içinde gözlerim kapandı. Tüp ligasyonu da yapıldığı için 1 saat sürmüş. Anesteziden zor uyanmışım. Hatırladığım ilk anda eşimi soruyordum. Sonra koridorda elimi tuttuğunu hatırlıyorum o an hayatla aramdaki bağ gibiydi yaşadığımı hissettirdi. Gözlerimden yaşlar aktı eşime bir daha uyanamayacağımı sandım dediğimi hatırlıyorum. Elimi sımsıkı tuttu başımı okşadı. Sonrası ufak bir sersemlik odada kendime geldim. Eşim elimi hiç bırakmadı. Kızımı getirdiler. Çok sağlıklı çok hareketli capcanlı🩷 son zamanlarda anne karnında rahatsızlığımdan dolayı beslenememiş 38+1 de 2380 grm 47 cm doğdu. Hepsini tekrar dünya gözü ile görebildiğim için çok mutluyum. Oğlumu doya doya öptüm. Sütüm hemen geldi. Kızım hemen emdi. Sağlığı çok iyi şişlik inmesinden sonra 4.cü günde doğum kilosunu geçti. Şimdi önümüzde başka süreçler var. Kalp doktorum doğum öncesi yapacağımız tedavi sebebi ile emzirmenin mümkün olmadığını söylemişti bende en azından 1 hafta müddet istedim riske girerek şimdi 1 hafta doluyor tedaviye başlayacağız. Kızımda mama kullanacak. Elbette bu beni çok üzüyor ama yanında ve sağlıklı olmak herşeyin önünde. Tüp baglama sandığım kadar kolay değilmiş. Doğum sonrası sezaryen yarasının acısını solda sıfır bıraktı. 5 gün oldu ömrümden ömür gidiyor hala. Operasyon sırasında içeriyi net görebilmek için gaz doldurduklarını söyledi hemşire ondan olduğunu söyledi ne yaptimsa gazı cikarmak çok zor oldu. Hala uğraşıyorum belim boşluklarım karnım çok ağrıdı. Biraz gaz çıkınca rahatlıyor. Tamamen boşalması lazım. İnşallah oda geçer. Mevlam bütün kadınların işini kolaylaştırsın sağlık sıhhat versin. Su gibi kolay sağlıklı doğumlar gebelikler nasip etsin. Kalbimin biran önce iyiye gitmesi için dualarınızı bekliyorum.
Okuyan herkese teşekkür ederim 🌸🩷