Çok hayal etmiştim bir gün buraya yazmayı ben böyle motive oluyordum çünkü. En başından beri kendimi normal doğum için şartlamıştım çünkü araştırmalarıma göre normal doğum anne-bebek için en sağlıklı yöntemdi. Fakat Boyum kısa olduğu için doktorlar normal doğum ihtimalinin az olduğunu söylediler. Çatı muaynesinde çatımın çok kötü olmadığı fakat bebek iri olursa yapamayacağımı söylediler. Çok zor bir hamilelik geçirdim; plansızdı, 6 ay kustum, pek kilo alamadım, tiroid çıktı, bulantılar yanmalar, kandida, çarpıntılar derken 39+3 te nişanım geldi. Muaynede 2 cm açıklık vardı. Normalde 2 cm ile yatış yapılmaz fakat bebeğin kilosu da benim vücuduma göre fazla olunca doktorum daha fazla beklemeyelim yarın gel suni ile yatışını yapalım dedi. Ebe arkadaş da ilişkiye gir akşam öyle gir açıklığın artar dedi. Gerçekten de ertesi gün 3 cm idi açıklığım. Yatışım yapıldı suniye bağlandım. Nst de Sancılarım yükseliyordu ama asla dayanılmayacak gibi değildi adet sancısının tamamen aynısı. Sonra bir anda karnım pıt dedi ve suyum geldi. O andan itibaren göbeğim birden aşağı düştü karnımı taşımakta zorlanmaya başladım ve sancıları aşırı hissetmeye başladım. Sancılar gelince bağırmadım karşılamaya çalıştım fakat resmen kıvrandım. Yalancı sancılarım da şiddetliydi her sancıyı doğum sanardım ama suyum patlayınca çok farklı boyuta geçti işler. Neyse epidural istedim hemen 4 cm olunca getirdiler taktılar hiç ağrılı bir şey değil. 1-2 saat kuş gibiydim mükemmeldi hiçbir sancıyı hissetmedim. Ancak sonra etkisi gitti. Eski halime döndüm bu sefer sancı aralığı daha sıktı çünkü 7-8 cm olmuştum. Doktorum her sancı geldiğinde hafif ıkın demişti ıkınıyordum ama canım acıyordu bebek indiği için. Nst ye bağlı kalmak çok zordu o esnada. Kalktığımda pilates topunun üzerinde ıkınıyordum sancı geldikçe. Çok çok sancılı bir kabız gibi. O esnada 8-9 cm olmuştum ancak gücüm kalmamıştı çünkü sabahtan beri su içmek dahi yasaktı gücüm kalmamıştı boğazım o kadar kuruyken de ıkınamıyordum. Ağlamak istedim gözümden gözyaşı gelmedi susuzluktan. Neyse sancılarım aşırı sıklaştı aralarında 10 saniye bile kalmamıştı doğumhaneye geçtik. Çok fazla ıkındım doğumhanede çok güçsüzdüm ama o an mecbursunuz. Çok fazla ıkınmama rağmen ebe karnıma bastırmasına rağmen(bu acılı değil bu arada) çıkmıyordu bebek çünkü bebeğimin boynuna kordon dolanmış. Ben ıkındıkça kordon onu yukarı çekmiş. En son ebe bastırırken ben de gözlerim kararana kadar ıkındım ve bebek çıktı. Kucağıma verdiler hamur gibi bir şey. İç dış dikişim oldu birkaç tane. Onlar biraz ağrıyor birkaç gündür ancak ağrı kesici alınca geçiyor. Benim doğum hikayem de bu. Toplam 7 saat sürdü. Kordon olmasa elbette daha rahat ve kısa sürerdi. Doğumum Beklediğim gibi olmadı pek çünkü beklentim hiç canımın acımayacağına dairdi tabii ki öyle bir şey yokmuş😅 canımız acıyor evet ama canımızdan can geliyor dünyaya elbette acısızlık beklentiniz olmasın. Benim beklentim o şekilde olduğu için çok şaşırdım neden böyle oldu ki dedim. Neyse işte benim gibi minyon ve nazlı biri yaptıysa gerçekten herkes yapar. Ben nefes nefese kalsam acile giden insanım o kadar nazlı biriyim. Kendinize güvenin herkes yapabilir💕 korkulacak bir şey yok. Sorunuz var ise alabilirim