2 gün önce doğum yaptım. Oldukça stresli bir hamilelik geçirmiştim. Plasenta previa marjinalis durumum vardı. Özellikle 32. Hafta sonrasını yatarak geçirdim riskli gebelik olduğu için. Hiç kanamam olmadı ama bu hep korkulan bir riskti. 3 gün önce pazar günü ağrım oldu çok, doktorum Endol Fitil uygulamamı söyledi öyle geçti. 2 gün önce Pazartesi 9:00 da kontrolümüz vardı, nst de de sancı çıkınca doktorum riske atmak istemedi evde başlamasın diye. Yatışımı verdiler. Karnım tok olduğu için 15:00 e kadar bekledim.
Önceki postumda anlattığım gibi kanama riskine karşı doktorum 2 ünite kan ile doğuma girmemi istedi. Acil kızılaya bağış yaptırmamız gerekti ellerinde stok olmadığı için. Kanlar hastaneye ulaşınca da doğuma aldılar.
Çok korkarak, ağlayarak ve spinal anestezi yapılana kadar titreyerek geçirdim. Spinal anestezinin yapıldığını anlamadım desem yeridir. Sonrasında beni bir gülümseme aldı 😊. Zaten gerisinde ağrı sızı yok. Sadece baskı yaparlarsa onu hissediyorsunuz ama hiç ağrı olmadan garip bir his. Yanıbaşımda anestezi uzmanı oturuyordu sürekli nasılsınız diye sordular. Sohbet muhabbet kendi aralarında 🤭. Perdenin arkasında zaten sadece kafalar görünüyor onlar ara ara stresliydi ama ben bir şey anlamadım onları düşünmemeye çalıştım. Ameliyat boyu dua ettim aralıksız zaman nasıl geçti anlamadım 🙃
Ben akıllılık yapıp doğumla ilgili ne var ne yok okuyup izlemiştim. O yüzden her aşamayı az çok biliyordum ve korkuyordum. Ama hiçbiri düşündüğüm gibi olmadı. Bebeği çıkartırken asiste eden 2. Doktor bastırcak yazıyordu ben sürekli o aşamayı bekledim, sanıyorum ki canım acıcak nefesim kesilcek falan 😂. Hiçbir şey olmadı bastırdılar işte sadece kolunuza bastırır gibi düşünün. Zaten sonra bebiş ağlaması duyuldu. Bende kayış koptu 😂. Bebeği alıp küvezle götürmelerine kadar geçen kısım yok bende. Sonrasında dikiş kısmının geleceğini biliyordum. Onda da bir şey anlamadım. Hatta farkettim ki yandaki dolabın camından ameliyat masası yansıyor. Bir de izledim bir güzel 😂. 1 saat kadar kalmışım içeride. Bebek 10 dk da çıkmış. Ondan eşim falan çok korkmuş ama dikiş kısmı asıl uzun sürüyormuş. Ben tabii zamanı pek anlamadım.
Epidural anestezi olmadı bende sadece spinal oldu. O yüzden sanırım ameliyattan odaya geçerken ayaklarımı hareket ettirmeye başladım ve ağrım başladı, damardan ilaç verdiler o da geçti zaten sonra. Baş ağrısı falan da olmadı bende yine anlatılanlardan çok korktuğum diğer bir konu.
Yine korktuğum bir şey sezaryen sonrası pıhtı var mı ya da çıksın diye bastırılması. Hatta en korktuğum şey oydu. O da korktuğum gibi değilmiş. Hemşire ameliyattan ne kadar sonra hatırlamıyorum geldi odaya bana baktı, çok ağrım var diyince bakacağım biraz bastıracağım ama yapmam lazım falan dedi. Hiç de öyle anlatıldığı gibi olmadı ki ben spinalin geçmesine bağlı ağrılıydı ona rağmen. 2 saniyelik hiç de korkunç olmayan bir muayeneydi, normal bir şekilde bastırdı işte.
Bugün de evimizdeyiz. Yan yana yatıyoruz minnoşumla 🤭
Çok uzun oldu ama tüm korkularımın yersizliğini anlatmak istedim sizlere de 🌷
Sorunuz olursa daha da anlatırım artık keyfim pek yerinde çok şükür 🤭