hellomama evet farkındayım. 😔
Burada okuyorum birçok annenin yorumunu. SSVD yapmak isteyipte, doktorun bulunamadığını…
Ve yine kimi doktorların risk alamayıp, sezaryene zorladığını..
Doktor bana ‘kendini normal doğuma hazırla’ dediğinde kalbim sıkışacak gibi oldu.
O gün yanımda 4 yaşına girecek kızımla, eşim vardı.
Nasıl tepki vermişsem, kızım eve gelip bana; anne neden doktor sana bebek aşağıya bakıyor dediğinde sen ağladın dedi. Kafasında neyi, nasıl düşlemişse benim o tepkimi aklına yer etmiş ve sorma gereği duydu. Bende ‘kardeşin, erken gelecek diye korktum’ dedim.İlk gebeliğim 35. Haftamda suyum gelmesiyle acil sezaryene alınmıştım.
İşin garibi şuanda da 35. Haftamdayım. İlkinden öyle kötü anılar kaldı ki, şimdi suyum gelecek diye bekler oldum resmen.
Ülkeye daha yeni geldik, kimsemiz yok, yalnızız. Sezaryen benim için çok zor geçecek 😔 bakım istiyor, bakacak biri bekleniyor. Bunu karşılayacak kimse de yok. Normal doğum belki her şeye kolaylaştırır, deyip kendi korkumu ortadan kaldırmaya çalışıyorum.
Allah büyük, ben yine her şeye rağmen normal doğum cevabını vereceğim. Gidişat neyi gösterirse artık.. Nasip. İşin kötü tarafı ilk doğumda vücudum suni sancıyı bile hissedemeyip, ıkınma hissiyatı oluşturmamıştı. Yani doktor ıkın dediğinde, ben öylece bekliyordum. Yine aynı şeyler başıma gelirse normal doğum gerçekleşmez diye korkuyorum.