Merhaba arkadaşlar. Normalde böyle uzun uzun biseyler paylaşıp kimseyi üzmek istemem ama bugün kendimi çok duygusal ve üzgün hissediyorum. Bebeğimin kalbi durmasaydi onu benden almasaydilar bugün doğumu gerceklesip hayatımın en güzel hediyesine kavusacaktim ama olmadı. Öncesinde olmadığı için ağlıyordum ama şimdi onun gidişi o kadar canımı acıtıyor ki yüreğim sızlıyor. Guldugumde utanıyorum sanki onu unutmuşum gibi geliyor. Hep aklımda. “ Anneler için evlatları ölmezmis hep bı yerlerde onlar için yaşamaya devam ederlermis” bu sözü okudugumdan beri hep kendime bunu söylüyorum. Bi gün gerçekten onu kucağıma alıp doya doya öpüp koklayacagim. Kucagimdan hiç indirmeyecegim. Bana bıraktığı acı inşallah ahirette şefaat olacak. Rüyamda emzirdigim o bebek sensin diye ümit ediyorum. Saçlarını okşadım sütümü verdim Allah’ım inşallah bir gün rüyam gercej olur sabretmek çok zormuş. Yüreğimde ki acıyi kimseye belli etmemeye çalışmak kendi içimde yaşamak. Cennet kuşum annen seni hiç unutmadı, baktığım her yerde sen varsın. Şimdi arkadaşlarınla koşup oyna gönlünce. Çünkü anne olmak yaranı üfleyip kanamaya devam etmek demekmiş anladimm… Buraya sizden dua istemek için yazdım. Lütfen benim için dua edin 🥹