39+1 haftalık hamilelik sürecim bebişimin devamlı pozisyon değiştirip, en son “ters” pozisyonda kalmaya karar vermesiyle sezaryen doğum ile sonuçlandı😀.
18 Mart Pazartesi sabah 06.00’da Memorial Hastanesi’ne girişimizi yaptık,yerleştik, damar yolu açıldı- ameliyat önlüğü giyildi.
07.00’de ameliyathaneye alındım. SON DERECE KORKUYORDUM, kedi gibi yalvarır gözlerle etrafıma bakıyordum😀 ve açıkcası bebeğime kavuşma heyecanımdan daha öndeydi korkum.
Beni hekimim karşıladı ve anestezi hekimi kendini tanıttı, oturmamı istedi, katater ile sırtıma giriş yapıldı ( spinal ve epidural kombine anestezi uygulandı).
Bacaklarıma anlık elektrik çarpmış hissiyatı oldu ve yavaş yavaş hissizleştim. O arada hekimim sonda taktı ve tabiki hissetmedim. Eşim de girdi yanımda elimden tuttu.
Sonra uzandım, bedenimde hafif sarsılmalar hissettim. Anestezi uzmanı hep iletişim halindeydi. Mesela bir ara uyku baygınlık hali geldi-soğuk terledim. “Çoook normal şimdi düzelecek” dedi. Bir ilaç uyguladı anında geçti. Veeeeee
O arada “yukarı bak yukarı “diyen eşimin sesiyle bebeğimi gördüm.. işte her şey bitmişti, onca ay hamilelik, ameliyat korkuları vs. Bitmişti…
İlk kalkış zaten ağrı kesicilerin etkisiyle aslaaaa zor değil. Hemşireler hep yanınızda destek. Tuhaf, hafif ağrılı ama korkmaya değmeyecek boyutta bir şey.
Karnıma 2 kere bastırıldı, o an “ay ay ay “diyecek kadar evet acıdı canım ama elini çektikleri an yok oluyor o acı. Saniyelik acılar..
Bugün 5.günüm. Oturup kalkarken, yataktan kalkarken sızı-ağrı oluyor. Fakat ASLA “dayanılmaz” değil ! Hareket kısıtlılığım tabiki var. Her gün bir tık daha azalıyor.
İşin özü ; kendinizi benim gibi korkularla harap etmeyin. Kolay değil ama Bir çırpıda oluveriyor her şey. Sizi korkutmaya çalışan tiplerle muhattap bile olmayın. Detaylı sorularınız için burada olacağım 🩷🫶