Ben de daha önce kimyasal gebelik yaşamıştım, benimle aynı anda aynı şeyi yaşayan bir arkadaşım hemen sonra hamile kalmıştı ve bir sıkıntı daha yaşamıştı. Bu benim için çok ağırdı normalde ilk 3 ay beklenir ben ilk 4 ay geçsin diye bekledim. Düşünmemeye sevinmemeye bağlanmamaya çalışıyordum. Eşimle bile çok bu konuda konuşmuyorduk. Hatta o dönemde dinlediğim bir şarkı vardı her duyduğumda ağlardım, şimdi bile pek sevmiyorum dinlemeyi.
Ama bakın şimdi o arkadaşım kızının bir yaş doğum gününü kutladı. Ben de 35 haftalığım. Meğer ne saçmaymış her anın tadını çıkarmak gerekiyormuş. İnsanın bazen elinde de olmuyor ama güzel şeyler kötülerden daha çok oluyor. Nadiren olan kötülere odaklanıp stres olmamak lazım. İnsanlar ne şartlarda hamilelik geçiriyor meler yaşıyor da çocukları oluyor sağ salim diyordum sonra kendimi rahatlatmak için gerçekten de öyle. Durduk yerde kendimizi üzüyoruz bebişleri strese sokuyoruz. Her şeyin olacağı var ve her şeyde bir hayır var.
Hatta şunu da anlatayım. Ben ilk kimyasalda doktora yapıyordum daha, çok stresli sıkıntılı dönemlerdi, tez aşamasındaydım, kadro istiyordum okuldaki hocalar hoş karşılamamıştı neler neler. Ben de duyduğumda hem çok sevinmiştim hem de çok korkmuş ağlamıştım nasıl olcak diye. Sonra hatta ağladım ondan oldu diye kendimi suçladım bir de saçma sapan. Oysa hazırım sanırken hazır değilmişim bile. Şimdi doktoramı bitirdim. Yeni bir üniversitede daha mutlu olduğum bir yerde kadroya girdim. Çok daha huzurlu bir ortamdayım. İşime evim yakın. Hamileliğimi böylece çok rahat geçirdim. O zaman nasıl olcak hayatım bitti falan diye saçma sapan ağlarken şimdi o kadar mutluyum ki anne olacağım yeni bir hayat diye. Artık kesinlikle her şeyde bir hayır var diyorum. Çok çok inanıyorum buna. Hazır değilmiş gelmeye ne o ne ben diyorum.
En hayırlı en olması gereken zamanda gelecek bebişlerimiz, bize mutluluk getirecek öyle düşünün.