Merhaba, artık ben de doğurdum sonunda kızlar 😁 hiç beklenmeyen bir nedenle apar topar sezaryen oldum. 39. Haftaya girdiğimizde hala bir belirtim yoktu normal doğum istiyordum elimden geleni yaptım pilates hurma ananas yürüyüş aklınıza gelebilecek her şey ama bebişimin suyu bir miktar azalmaya başlamıştı ki doktorum 15 Mart Cuma günü gel son kez bakalım olmazsa artık dürtmemiz lazım ki çıksın dedi ben tabii panik havasına büründüm. 13 Mart günü evde her zaman yaptığım rutin işlerimi yaptım baktım bebeğim hiç hareket etmiyor 😨 tatlılar yedim bekledim ekşi yedim bekledim yok hemen eşime söyledim gidelim bi bakalım suyu da az endişeleniyorum diye evden hazırlıklı çıkmıştım ne olur ne olmaz diye içime doğdu sanırım, hastaneye geldiğimde hemen nstye bağladılar 15 dakika sonra doktorum geldi dedi ki hazırlan gidiyoruz nereye dedim ameliyathaneye seninkini almaya demesin mi? Bende bir heyecan bi ağlama isteği bi korku başladı bacaklarım vücudum titremeye başladı dedim eyvah en korktuğum şey başıma geldi yine 15 dakika içinde beni hazırlayıp aldılar epidurali yapıp uyuşmamı beklediler ve 20 dakika sonra bi ağlama sesi 🥹🥹 bi yandan ben ağlıyorum bi yandan kızım nasıl bir duygu yüklemesi ya rabbim dedim olabildiğince de korkumu gizlemeye çalışıyorum pozitif kalmaya çalışıyorum dua ediyorum nefes çalışmalarına tam gaz devam ediyorum yavrumu yanıma getirdiler ve o an durdu sanki o kadar güzeldi ki ben ameliyatta olduğumu bile unuttum. 45 dakika sonra beni aldılar ve odaya getirdiler. Benim için ilk gün çok zor geçti herkesin kendi bedeni kendi acısı boşverin kulak asmayın bebişinizi görünce o ağrılar acılardan eser kalmayacak zaten ❤️🌸