busesssssss daha önce aktif iş hayatı olup bebekten sonra bırakmış biri olarak ikisinden de bahsedeyim öncelikle evde olmak çok çok çok zor geldi bana dört duvar icinde bebeğimle bas basa kaldim uyutmak beslemek dusa girememek kisisel bakimlar tuvalete girememek bir kahvaltı yapip kahve içememek hepsi depreyona sokucakti beni nerdeyse, o kadar kalabalık arkadaş icinden eve girip sohbet edicek kimseyi bulamamak beni aşırı zorladı çöktüm bir süre, ama sonra bebegim büyümeye başladı birlikte oyle guzel bir ilişki temeli attık ki sadece ikimize dayanan şuan kimse bunu bozamiyor yapışık ikiz gibiyiz sürekli öpmeler koklamalar sarilmalar hele gece sarilip uyumak her seye değiyor iyi ki kendim büyütmüşüm diyorum bebegimi, bu zorlu süreçte beni cok olgunlaşırdi hayattan beklentimi minimalize etti sadece bebegim bana yetiyor, çalışan arkadaşlarım ise her seye yetismekte elbette zorlandılar ama benim gördüğüm psikolojik olarak travma yasamadilar ise gittiklerinde kahveler sohbetler gülücükler hic eksilmedi bebekleriyle iliskileri guzel ama tabiki bebek kendi ihtiyacini annesine bagli olmadan herhangi biri tarafindan da gördürebiliyor düşkünlüğü olmuyor (be benim çevremde gördüğüm farkli olan elbet vardir kimseyi kirmak degil amacim)