Normal doğum hikayem
38+1′de gece nişanım geldi. Başta kahverengi akıntı gördüm. Beş saat sonra uzun joleye benzeyen nişan geldi. Sabah 38+2 ’de bedenim normalden daha bitkindi ve hissim adet olmaya yakın rahimde bir huzursuzluk olur ya onun gibi bir rahatsızlık vardı. Sancı henüz gelmedi. İkindi vaktinden sonra kendini açık saçık belli etmeye başladı. Bir saat arayla gelen çok minik sancılar. Acının hatrı sayılmaz belki de fakat ben hem nişanım gelmiş hem de hafif sancılarım ilk gebelik olduğundan doktora gitmekte fayda var dedim. Akşam çıktık 18.00 gibi . Akşam vakti girdiğinde acının düzeyi arttı. Artık 20 dk arayla orta düzey sancılar beni buldu. Sancı gelince kendimi sıkıp bekliyordum. Sonra hiçbir şey olmamış gibi devam ediyordum. Hastaneye direk gittiğimde açıklığıma bakıldı. 4cm denildi. Muayeneye girdiğimde doktorum yarın veya sonraki gün doğurursun dedi. Eve git sancın seni parçalayacak bir hale gelince gel dedi. Muayene esnasında bir sancı saplandı. Halimi görünce şak diye yatış verdi üstünede süreç uzarsa sezeryana alırız gibi hoşuma gitmeyen bir şey söyledi. Elbette açıklık devam etmesse gerekli durumlarda alınır ama böyle sezeryan yapalım gece seni bekleyemem gibi bir tavırla karşılaştım ya da stres ve ağrıdan yanlış anladım bilmiyorum. Hem doktorumun söylediği sözden hem de sancılarımı evde karşılarsam daha rahat olacağımdan yatış kağıdına red verdim çıktım hastaneden. Nst’de bebeğimin kalp atışları iyiydi yoksa asla riske atmaz yatış yapardım. Eve döndük 21.00. Ağrılarım artık gümbür gümbürdü. 10 dk bir vuruyordu. Sıcak su torbasını belime koydum ağrımı karşılamamda bana yardımcı oldu. Gece 3′e kadar böyle devam etti. Artık uyumak istedim o vakitte yattım. Yatmamla ağrıdan gözyaşı dökmem bir oldu. Diğerlerine asla benzemeyen gerçek doğum sancısı artık kapıma kadar gelmişti. 5 dk arayla 15 saniye kadar süren sancılar. Üstümdeki geceliklerimle atladım dışarı. Taksi şükür 2 dk geldi. Çok korkmaya başladım nasıl doğuracağım diye bu ağrılar dahada şiddetlenecekti. Ağrımdan ağlıyordum ama ayrıca korkumdanda gözyaşı çok döktüm. Hastanede açıklığıma bakıldı 7 denildi. Ben o can havliyle ebeye yalvardım ne olur beni sezeryana alın ben dayanamam nasıl yapacağım çok korkuyorum diye. Ebemden Allah razı olsun çekti beni kenara ve dedi ki : “ herkes yapıyor sen neden yapmayacaksın hem farkında mısın gün boyunca sancı çekmişsin bu raddeye kadar geldin şimdi pes etmen senin için yazık olur. Bak sana 2 saat veriyorum. Sık dişini eben benim, seninleyim hiç merak etme.” canım ebem iyi ki o gece onun nöbetiydi. Başka biri olsa belki bana boş yere acıyıp sezeryana alacaktı. Odama geçtim. Sancı 1 dk ara veriyor 25 sn bana geliyordu. Odamda bir ileri bir geri yürüyorduk eşimle. Sancı gelince durup iç çekiyordum çok şiddetli bir tane gelmişse birazcık sesim çıkıyordu ister istemez. Ara verince aramızda şakalaşıyorduk. İki saate yaklaşıyorduk ve artık şakalaşmalar yok oldu. Sadece ağlıyordum. Canım çok tatlıdır benim o yüzden herhalde. artık sancılar müthiş bir düzeydeydi. Ebe geldi ve beni doğumhaneye aldı. Nst bağlandım her şey yolundaydı sonra açıklık bakıldı. tam dedi. İstersen gel egzersiz yapalım doğum kolaylaşsın ya da ıkınarak gelsin dedi . Ben hiç düşünmeden ıkınırım dedim. Bu süreçten çıkmak istiyordum. Çatala geçtim. Eşimde hep yanımdaydı. Ebeye bilmesine rağmen bu benim ilk doğumum bana talimat verin hemen bitirelim şu işi dedim. O da dedi ki 1- sancı gelecek 2-en üst noktada olmasını bekle 3- o an tut nefesini çek içine derinden 5- kafanı eğ 4- o nefesi kaka yapar gibi ıkın dedi. İlk üç ıkınmada acıdan doğru yapamadım. Nefesini tutuyordum sonra ıkındığımı zannedip karnımı sıkıyordum. Ebe farkedip bana hatamı söyledi. Dördüncü ve beşinci ıkınmada çok yol kat ettik.
Toplamda 10 kez ıkınmışımdır. Eşim 25 dk sürdü dedi. Son 5 ıkınmada doktor çağrıldı. Nöbetçi doktor girdi. Kendi doktorum sebebini dahi açıklamadan gelmedi ama zerre bozmadım moralimi çünkü gelmemesinde bir hayır vardır diye düşündüm. Gelen doktorda gayet iyiydi. Son 5 ıkınmada suni verildi. Eşim yanımda son anlarda duramadı. Ben bayılmadım ama o bayılmak üzereydi. Doğumdan sonra eşimin bildiğiniz yüzü düştü. Sanki o doğum yapmış gibi bir bitkinlik yaşadı. Son 5 ıkınma çok hızlı gerçekleşti çünkü ıkınmayı tam olarak yapmayı öğrenmiştim. Eğer bilseydim ilk 5 ıkınmada kesin bebeğim gelirdi. Tecrübesizlik yüzünden süreç uzadı. Nihayette kızım geldi. Doktor çok güzel bir kızın oldu. Hayırlı olsun dedi bana gösterdi. O zaman kadar gözlerim kapalıydı ıkınırken özellikle açmadım. O an açtım ve canım kızıma baktım. Bir buçuk sene hamile kalmak için doktora gidiş gelişlerim , geceleri uyanıp Allaha dua edişlerim hepsi film şeridi gibi gözümün önünden geçti artık ağrım geçmişti ama yine ağlamaya başladım. hemen orada bayıltıldım. Üç dikiş atıldı. 20 dk sonra ayılttılar. Odama tekerlekli sandalyeyle geçirdiler ama hala gözlerimi açamadım anesteziden. Ta ki odama geçip kızımı görene kadar. Hüngür güngür ağladım orada. Kızım 8 mart sabahı 06.25′te doğmuş oldu. Tüm detaylarıyla anlatmaya gayret ettim. Gümbür gümbür 3 saat sancı çektim diyebilirim. Öncesindeki sancılarım evde dayanabilecek düzeydeydi. Belki size bir noktada yardımcı olmuşumdur. Sorularınız varsa cevaplayabilirim.