Ben de 18 haftalıkken ağustos ayında kaybettim bebeğimi. Bir sebebi yoktu patoloji normal çıktı doktorun yorumu kromozomal bi anomali vardır vücut reddetmiştir dedi. Sabah yürüyüş yapmıştım, eve geldim uyudum uyandım kanamam vardı acile gittim damar yolu açılırken suyum geldi. Biz ikinci regliden sonra gün aşırı denemeye başladık, olmadı. En son ben çok stres yapmaya başladım, regli oldukça daha çok yıprattım kendimi parçaladım resmen. Eşimle şu an gidişâtına bırakmaya karar verdik. Korunmuyoruz ama olsun diye gün de saymıyoruz artık ne zaman nasipse. En zoru bir kaç gün sonra olacak; sütün gelecek… ben Ocak’ta doğum bekliyordum, o ay bana 1 yıl gibi geçti her gün ağladım her gün. Kimler ne analar doğuruyor, bakmıyor, sokaklara atıyor da neden benim yavrum yaşamadı diye çok sordum allah affetsin. Şu an yavaş yavaş allah beterinden sakladı, ya evladımı zamanında alsaydım öpüp koklayıp kaybetseydim diyerek kendimi avutuyorum. Hala aklıma geldikçe ağlıyorum, üzülüyorum içten içe ama kabullendim yavrumu. Umarım sen de alışırsın, acını paylaşıyorum… kusura bakmayın uzun oldu, hakkında konuşmayınca sanki daha kolay atlatılıyor gibi hissediyordum, pek anlatmıyorum kimselere hislerimi. Allah bebelerimizi sağlıkla, zamanında kucaklarımıza almayı nasip etsin. Çok geçmiş olsun 🙏🏻