İnsanlar sizin gibi düşünmeyince neden garipsiyorsunuz? Ya da bu dünyanın en kötü şeyi gibi bahsediyorsunuz. Anne güzelce sormuş. Yargılamadan, kırmadan konuşamıyor musunuz? Ya da kendinizde gördüğünüz eksikliği klavye karşısında ancak bastırabiliyorsunuz sanırım. Sinirim geçtiğine göre 2,5 aylık taze bir anne olarak tecrübemi yazayım. 😅
Aşırı uç noktalarda duygularını yaşayan insanlar hep bana garip geldi. Ben öyle olmadığım için sanırım. Mesela kızımın kalp atışlarını duymadığımda aklım çıktı. Ama sonrasında kontrollere gittiğimizde o kadar heyecanlanmadım. Mesela ilk gördüğümde sadece çok güzel bir bebek olduğu hissi geldi. Öyle filmlerdeki gibi salya sümük ağlamadım. Zaman zaman tabi ki hayal kurdum. Ağladığında dayanamayıp odayı terk ettim. Ama bazen de acaba doğru bir karar mıydı diye düşündüm. Bu yaşadığım tüm duygular beni kötü anne mi yaptı. Hayır. Hepsi çok normal hisler. Çünkü onunla zamanı paylaştıkça aradaki bağ kuvvetleniyor. Biz şimdi her gün o bağa düğüm atıyoruz. Ve şimdiden o benim canımın yarısı oldu. Ha şimdi de ara ara keşke bebeksiz yaşama dönsem mi diye düşünmüyor muyum düşünüyorum. Bu kızımla alakalı değil bu sürecin zorluğuyla, stresiyle, karmaşasıyla alakalı. Bu nedenle kendinizi lütfen suçlu hissetmeyin. Siz şu an hormonlar, strest, korku, endişe, mutluluk. Bunların hepsini beş kat hissediyorsunuz ve çok NORMAL. Herkes aynı hissetmek zorunda değil.