Annelik içimize düştüğü an başlıyor diye böyle başlamak istiyorum. Güzel annelerim; tesadüfen girdiğim bu başlığı baştan sona üzülerek okudum. Bizler her şeyden önce insanız, sonra kadınız. İki gün önce kadınlar günüydü. Çoğunluğunu yine kadınların paylaştığı dayanışma ve romantizm içeren binlerce paylaşım yapıldı. Hayat işte o değil. Hayat işte tam da bu an. Birbirimize sahip çıkmaz ve destek olmaz isek kim bunu yapacak bizlere. Yapmayınız rica ediyorum. İnsanları yargılamak, acımasızca eleştirmek, bazı arkadaşlar tarafından üzülerek gördüğüm diğerine psikolojik şiddet uygulamak asıl bizim anneliğimize yakışmaz. Annelik sadece karnında taşımak değil ki. Her canlıya o merhamet ve şefkatle yaklaşmak, kollarına almak annelik.
14 sene aktif bir sigara içici ve defalarca bırakmaya çalışan biri olarak söylüyorum. Ben bebeğimi duyduğum an bırakabildim. Ama bu beni sizden daha iyi anne yapmaz. Sizi de benden daha kötü bir anne. En kötü annelik dolayısıyla insanlık acımasızlık ve kötü dildir bana göre. Sizi anlıyor ve yanınızda olduğumu bilmenizi istiyorum. Ellerinizi sıkıca tutarım. Umarım siz de başarırsınız. Başaramasanız bile her annenin kendi hikayesi olduğunu ve hiç kimsenin evladınızı sizin kadar düşünemeyeceğini unutmayınız. Kalbi taş bağlamış insanların dilleri de acıdır, tıkayınız kulaklarınızı. Çabalamaktan vazgeçmeyin yeter ki. ❤️