9 ay boyunca her şey çok yolunda gittiği için vücut yapım da müsait olduğu için vajinal doğuma karar vermiştim aklımda hiç başka bir ihtimal yoktu ve hazırlıklı değildim psikolojik olarakta, hatta burada sürekli vajinal doğum hikayeleri okurdum 😁
39+0 da bebeğim kanaldan kafasını çıkardı ve olabildiğince geriye doğru çekti kendini . Gerçekten hepimizi çok şaşırttı. Hal böyle olunca sezaryen olmak zorunda kaldım .
1 Mart kontrolüm vardı doktoruma gittim ve bugün alalım ya dedi 😁 bende tamam dedim. Git gez yemek ye kafanı dağıt akşam alırız dedi. Yemek yedim kahve içtim bi tur avm de gezdim sonra odam hazırlanmıştı yatışım yapılmıştı hastaneye geçtim odayı hazırladık. Beni giydirdiler damar yolu açtılar nst ye bağladılar sonra doktorumun beni almasını bekledim. Bi iki saat sevdiklerimle güzelce vakit geçirdik güldük eğlendik aslında kimseyi cagırmayacaktık ama odada adım atacak yer kalmamıştı🤣
Sonraaaaa vakit geldi ve sedye ile beni almaya geldiler hatta dedim ben yürüsem bu sedye bana kendimi hasta hissettiriyor kabul etmediler geçtim sedyeye herkesle ağlamamak için kendimi zor tuta tuta göze göze gelmemek koşuluyla el sallayıp uzaklaştım. Ameliyathaneye gittiğimde anestezi doktoru orda beni bekliyordu , kendini çekmemen gerekiyor dedi keşke demeseydi çünkü çekesim gelmeye başladı resmen o an tik oluştu 😁 biraz güldük alışmaya çalıştırdılar sırtımı sonra kabullendim ve iğnemi oldum inanın sıfır acı asla ve asla acısı yok. Bacaklarım ısınmaya başlayınca sonrayı taktılar hissetmedim. Sonra beni ameliyata hazır hale getirdiler doktorumda gelmişti biraz sohbet edip beni rahatlattılar sonrasında kesmeye başladılar diye düşünüyorum bi şey hissetmiyordum. Bebişim o kadar yukarıdaydı ki ve kafası kanaldan çıktıktan sonra büyüdüğü için çıkarırken biraz zorlandılar :( fazla çekiştirdiler ve karnıma baya bastırmak zorunda kaldılar o anlarda sanırım panik oldum ne olduğunu o sıra anlayamadığım için , nabzım düştü baya ilaç falan verip sakinleştirdiler derkeeeeeen bir çığlık Aslanım karşımda 😍 o sersemlikle söylediğim ilk şey “ ben daha beyaz bir şey bekliyordum ya🤣”
Oldu hahaha sonra silip temizleyip getirdiler beyazmış oğlum çocuğu üzdüm😁 demem o ki çıktıktan sonrası yok bende çünkü bebeğin yanına çıkmak için sabırsızlandım ve sürekli dikme bitmedi mi bitmedi mi diye insanları darladım. Dışarı çıkardıklarında beni kimin beklediklerinin listesini tuttum 😁
Odaya geçtikten 3 saat sonra falan uyuşukluk geçince sonda çıkarıldı karnıma falan bastırdılar bir kaç kez sonra sonda çıkarıldı ve beni ayağa kaldırdılar. Ayağa kalktığımda sadece karşıya baktığım için hiç zorlanmadım sadece ilaçların etkisi geçinceye fazla ağrım oluyordu sürekli ağrı kesici istedim gece boyu da uyuyamadığım için sürekli kendimi yürümeye zorladım öyle daha rahat hissediyordum. Ertesi gün eve geldik ha bu esnada ilk gece bebek pek uyanmadı emmedi sarılık olmasın diye memeyle beraber şırınga ile küçük dozlarda mama verdik eve geldiğimizde de sütüm rahat gelene kadar karnını bu şekilde doyurduk hem rahat uyudu hem çok şükür sağlık problemi olmadı. Sürecin en berbat kısmı bana göre ameliyat olmamız çünkü kendi canımızın acısından bebişle yeterli derecede ilgilenemiyorsun eve geldiğimde iki gece hayattan soğudum çünkü bebiş acıkıyor biri seni kaldıracak rahat pozisyona geleceksin emzireceksin falan çok sıkıntı çektim . Bugün 4. Günüm daha yeni serbestçe hareket ediyorum . Vajinal ve pozitif bir doğum yapmayı sonrası için çok istedim kısmet böyleymiş bebek kendisi nasıl gelmek istiyorsa öyle geliyor ❤️ iyi ki hayatımıza dokunuyorlar o andan sonrası bir daha önceki gibi olmuyor 💕