Kızlar sonunda bende buraya doğum hikayemi yazıyorum hamdolsun.
26 Şubata gün almıştık 25 şubat gece 12 den itibaren birşey yeyip içmedim sabah 7.30 da hastaneye yatışım yapıldı damaryolu açıldı kan alındı ameliyat önlüğümü giydim ve nstye bağlandım.Zaman o kadar hızlı geçti ki eşimle annem odayı süsleyene kadar saat 8.30 oldu ve ben sedyeye alındım ameliyathaneye doğru yola çıktık.O an içime bir korku geldi ilk ameliyatım olacaktı çünkü ama asla korktuğum gibi olmadı.Ameliyathanede aneztezi doktorum önce yapacaklarını anlattı sonra sedyeye oturup kamburumu çıkarttım iğne çok can acıtan bir iğne değil ama insan ister istemez irkiliyor iğne girerken.O anda tek yapmanız gereken elinizden geldiğince hareket etmeden durmanız sonrasında anesteziyi verirken bacaklarınıza sıcaklık geliyor ve ufak bir elektrik çarpması gibi oluyor o sırada zaten yanınızda sizi biri tutuyor destek oluyor hiç korkulacak birşey yok.Sonra ayaklarınızı oynatmanızı istiyorlar aslında oynatabilecekmişsiniz gibi hissediyorsunuz ama asla oynamıyor ve sizi sedyeye yatırıyorlar ve sondanızı takıyorlar.Doktorum sağolsun çok ilgiliydi ve benim ameliyattan korkmamam için elinden geleni yaptı istediğin kendini rahat hissedeceğin şarkı varda açalım bile dedi.Sonra batikon sürücem şuan dokunduğumu hissedebilirsin korkma sadece dokunmaları hissedeceksin dedi ve o sırada zaten ameliyata başlamıştı.Sadece ben kafamı düz tutup önümdeki ışıklara doğru baktığımda yansımadan kesilmeyi falan gördüm o yüzden eğer görürsem korkarım falan derseniz o ışıklara doğru bakmayın başınızda duran hemşireyle konuşun muhabbet edin o sizinle zaten sürekli konuşacak iyi misiniz var mı bir sıkıntı diye.Sonra doktorumun geliyor hazır mısın dediğini ve hoşgeldiiiin dediğini duydum ardından doktorumun hoşgeldiin demesi bitmeden gelen oğlumun ağlama sesiyle rahatladım o anki huzur mutluluk çok güzel bir his gerçekten.Sonra doktorum oğlumu gösterdi direk gözleri açık ve aranarak doğdu aç ve aşırı hareketli bir oğlun oldu dedi.Sonrasında bebeği temizleyip yanağıma getirdiler cennet kokusunu çektim içime sonra zaman geçmek bilmedi dikişlerim bitip odaya gidene kadar en son doktoruma hocam biraz daha acele edin oğlumu özledim dedim gülüştük hatta😂Sonra odaya geldim biraz titreme oldu direk serum bağladılar oğlumu da odaya yanıma getirdikten sonra sanki herşey geçmişti dünyalar benim olmuştu.2 saat sonra yavaş yavaş ayaklarımı hissetmeye başladım ama ilk 6 saat su bile içmeme izin vermediler.Sonra hafif hafif karnımda sanki çamaşır sıkıyorlar gibi ağrılar hissetmeye başladım hemşireler ağrılara dayanamayacak gibi olduğun an söyle bize ağrı kesici yapalım dediler sonra ağrı kesici serum takıldı derken yemek yedim sondam çıkarıldı ve ayağa kalktım.Ayağa kalkmadan çok korkuyordum özellikle ama hiç korktuğum gibi olmadı hatta hemşire maşallah benden hiç destek almadan kendin kalktın dedi sadece yere bakma dedi yavaş yavaş adım atarak odada bir tur attım sonrasında durup durup kalkıp yürüdüm ve bu sayede hem çabucak gazımı çıkarttım hemde daha çabuk kendime geldim hastaneye ziyaretime gelenler beni ayakta görünce yatsana sen azcık naz yapsana falan dediler ama kendimi iyi hissettikçe canım sıkıldıkça sürekli kalkıp yürüdüm.Ne kadar çok yürürseniz o kadar çabuk toparlıyorsunuz gerçekten size önerebileceğim tek şey bu.Uzun oldu kusura bakmayın ama sizinle paylaşmak istedim hep burdan pozitif hikayeler okuyordum rabbim bana da yazmayı nasip etti.İnşallah bütün annelere de sağlıkla ve rahat bir şekilde doğum yapmayı nasip eder rabbim 🥰🤱