Ne sancımız, ne nişanımız, ne suyumuz gelmişken haftamız dolduğu için (38+6) doğurdum resmen 😅 öncelikle normal doğumu yapamayacağımı, psikolojik olarak kaldıramayacağımı düşündüğüm için kendi isteğimle sezaryen olmak istedim. 22 Şubat sabah 7de hastaneye giriş yaptık. 8de doktorum ameliyathanede görüşeceğimizi söyledi. Giyindim sedyeyle aldılar tansiyonum falan ölçüldü, ekg cihazına bağlanmak için bir şeyler takıldı. Anestezi doktoru geldi ne yapacağını anlattı ben spinal tercih etmiştim. Dik oturtuldum başımı öne, vücudumu serbest bıraktım ilk iğne batırıldığında sıçradım ama acısından değil huylandım. O yapılamayacağınca ikinciyi yaptı doktor. Bi sıcaklık hissettim ama hala hareket ettirebiliyordum hemşirelerin yardımıyla ayaklarımı yukarıya aldılar yine his vardı öyle kalacak sandım hep sordum hissediyorum ama diye 😅 bacaklarımı parantez şekline getirdiler anestezi hemşiresiydi sanırım bir beyefendi ben size yapılanları anlatıcam dedi öyle de yaptı ameliyat boyunca. Sondam takılırken karıncalanma gibi bir his vardı ama asla acı yoktu. Orada biraz utandım çıplaksınız en nihayetinde ve erkek hemşirler var 🥹 daha sonra doktorum geldi benimle konuştu sakinleştirmek amacıyla ama zaten panik biri değilimdir. Aksi gibi yukarıdaki ışıklardan karnım yansımasın mı 😅 eee görüyorum dedim 😅 ışığın yönünü değiştirdiler ve bakma dediler ama bakmamam ne mümkün 😅 ara ara gözüm gitti hep. Bebek çıkarılırken karnıma bastırdılar karnımın üstünü hissedip, altındaki acıyı asla hissetmedim ve pıt oğluşum karşımda 🥲 sonrası biraz can sıkıcı geçti benim için sürekli tartaklandığı için karnımın içi bulantım daha da artta 5-6 kez damardan ilaç verdiler bunun için ama ben yine de kustum bayağı 😅 bu kadar zor olacağını düşünmemiştim aslında. Bebek çıkana kadar iyiydi ama sonrası beni biraz bunalttı. Sürekli tartaklama hissi, yukarıdan karnımı görmem falan 😅 halbuki çok kısa sürdü ameliyatım 😅 tercih ettim ama tavsiye etmiyorum eğer gereklilik yoksa 😅 ya da genel anestezi olun ne biliyim 😂