kubranurleo Çocuğunun hareketlerini hissedene kadar bu durumu yaşayacaksın. İlk üç ay boyunca her kontrole gittiğimde acaba kalbi atıyor mu diye tedirgin olurdum. Doktoru beklerken strese girerdim. Detaylı ultrasona gireceğim acaba kotu bisey çıkacak mı diye kapıda kendimi yedim bitirdim. Netice de çocuğum strese girmiş, bi saate zor baktılar. Pozisyonunu değiştirmedi. Anksiyete zor ama bunu biz yaşamıyoruz sadece. Her anne adayı yaşıyor ki. Şimdi doğumuma az kaldı. Doktorum çocuğun hareketlerini takip et azalırsa gel dedi, bu haftalar riskli olabilir dedi. Beni onun stresi bastı şimdi de. Nefes darlığı çekiyorum bu yüzden. Doğursam da gözümün önünde olsa diye bakıyorum olaya. Hamileliğim psikolojik olarak aslında daha iyi, normal yaşantıma göre. Normalde çok sinirli biriyim ama hamilelikte sanki sinirlerim alınmış gibiyim, böyle içimde bi huzur var. Ama bi tarafım beni kaygılandıyor, bunun da normal olduğunu düşünüyorum. Dediğim gibi her anne adayı yaşıyor bunları ama belki biz bi tık baş etmeyi bilmiyoruz…