Öncelikle ben normal doğum yapmak aşırı istiyordum fakat 38+5 te gittiğim muayenemde 2. Defa yapılan açıklık muayenesinde daha henüz açılmamın olmadığını ve 39+5 te tekrar gelmemi gerektigini eger acılmazsa sezaryan olacağımı söyledi. Eşimde bende bunu duyduktan sonra açıkcasi normal dogumdan uzaklaştık. Cünkü vajinusmus tedavisi görmüstüm ve hala ara sıra iliskiye girmekte zorlanıyordum. Eşimde bunu bildiğinden dolayı acı cekmek yerine sezaryanla olmamin mantıkli olduğunu söyledi. Ben kontrolden sonra cok üzülmüştüm. Normali aşırı cok istiyordum cünkü. Araya iki gün haftasonu girdi ve ben aşırı derecede stres yapmıştım. En sonunda pazartesi gelip çattı ve 39+1 iken mesai saati başlangıcı doktorumuzun yanına gittik ve yatış istedik uygun olduğu takdirde. Doktorumda yatışımı verdi ve heyecan basladı. Odamızı verdiler hemsireler geldiler. Ameliyat icin hazırlandım ve ardından doktorumu bekledim. 1-2 saat odada gergin bekleyisim oldu ve daha sonra ameliyathaneye inmek icin hemsireler geldi. O odadan cıkısımı unutamam. Içimde korku ve panik, bir yandan hamileligim bitecek, eşimin elini bırakmak istemiyorum gözlerim yaşlı ama belli etmemeye calısıyorum. Doğumhaneye indik, ameliyay masasina gectim. Bütün hemsireler ve sağlık ekibi cok iyiydi. Önce iğneyi vurdular ve ayaklarımda hissizlik olmaya basladı. Cünkü acıkcası merak ediyordum uyusturucudan sonra acaba o his nasil olur diye ardindan sondamı taktılar o kısımda biraz hissettim ve kastım ama hallettiler :) daha sonra doktorum geldi ve ameliyat şıp diye başladı sıp diye bitti. Sadece 3 defa karnıma bastirdılar bebek cıkarken onu hissetim birde ara sıra cekistirmeler oldu onun haricinde cok kolaydı. Ardından doktorum bebeğimi gösterdi. Muhteşem bir andı. Mucizevi bir sey ve ben ağlmaya başladım. Ebe cocugumu alip yanima getirdi. Ve gözler sırılsıklaam… ardından kontrol icin dogumhaneye götürdüler. Ve dikis atmaya basladılar. Cok güzel sohbet ederek doğum oldu. Herkes okuduğum elektirik carpma hisse bende olmadi. En cokta ondan korkuyordum 😅 odama belli bir süre sonra götürdüler. Eşim en büyük destekcim asansör basında bekliyordu :). Su an 7 günlüğüz. Sezaryan dikislerim hala bazen sızlıyo ama dışarı çıkıp gezdim bile :) lohusalık depresyonuna girmem dedim ama maalesef girdim. Ilk 3 gün gözlerimi kapattigimda kendi yüzümü oğlumun yüzü gibi yumusacık hissediyordum. Cok yoruldum. Özellikle korkudan eve geldiğim ilk gün bebek kucağımda uyudum. Anne olmak asırı değisik bir duygu ama asırı mükemmel. Mesela yanında uyuyor ama sen fotoğraflarına bakıyorsun. Eşimle evlendik evleneli ayrı yatmayan biz oğlusumla ilk ayrı gecemizi gecirdik mesela ama kimseye koymadı 🤣 yani kısacası muhtesem bir duygu. Allah isteyen ve hakedene herkese annelik duygusunu yaşattırsın. Allaha çok sükür su an tüm düzenim bozulsa dahi, eşimle çocuğum uyurken ben bu satırları huzurla yazabiliyorum. Bin sükür 🩵