yeni-annelik merhaba pek konuşulmayanları konuşmaya geldim ☺️ tüm yaz çocuk istediğim halde Eylül başında tatilimizin ortasında hamile olduğumu anladığımda çokça ağladım. Mutluluktan değildi… tatili bitirip aceleyle döndük, hamileliğimden emin olduktan sonra mutsuzluğum daha da büyüdü. Ne hissettiğimi şimdi tam olarak tanımlayamıyorum ama sürekli ağlıyordum. Geceleri kabus görüyordum, sigarayı hemen bırakmıştım, çok mide bulantım vardı ( hala var 🙃) bir de onların stresi eklendikçe daha kötü oluyordum. Bir hafta on gün kadar sonra bunun bana aşırı zarar verdiğini anlayınca akupunktur taktırdım. O biraz rahatlatmıştı. Doktor kontrolünde doktora duygularımı söylediğimde hormonal çok normal dedi çünkü asla mutlu olamıyor, mutlu olamadıkça hislerimden dolayı vicdan azabı çekiyordum. Kasım’ın ilk haftasıydı sanırım Nipt sonucu geldiği gün eşimle bir avm ye gitmiştik bir anda yine ağlamaya başladım ama bu kez mutluluktandı. Uzun süredir ilk kez mutlu hissetmiştim. Çok çok değişik bir duyguydu, kelimelerle ifade etmem imkansız… Tam iki ay depresyon gibi bir durum yaşadım ve çevremden de saklamaya çalıştım. Şimdi tüm o duyguların gerçekten kontrolüm dışında olduğunu, hormonlarla ilgili olduğunu anlıyorum. Biyolojik bu durumla da mücadelenin boşa olduğunu anlıyorum. Kasımdan bu yana aynı kontrolsüzlükte bir mutluluk yaşıyorum. Hamileliğim hala zor geçiyor. Ancak bebeğimi düşündükçe mutluluktan gözlerim doluyor. Hiç görmediğim birine kalbim sevgiyle dolu. Korkunun yerini heyecan, sevinç, neşe aldı. Ben tüm bunların dürüstçe konuşulması gerektiğini düşünüyorum. Herkesin biyolojisi farklı. Duygularımızı hamilelikte hormonlarımız yönetiyor. Mutsuz olmamız, kaygılanmamız çok normal. Dilerim herkesin vücudu tüm bu değişime çabukça uyum sağlar, benim yaşadıklarımı yaşamaz. Ama hepsi unutuluyor, şimdi koca göbeğimi okşayarak o hallerimle dalga geçiyorum 🙃