Hikayemi çok uzun anlaticam o yüzden hemen başlıyorum. Hamileliğimin son haftalarında tansiyonumda yükselmeler oluyodu o yüzden doktorum artık doğumu başlatalım daha fazla beklersek riske girmiş oluruz dedi ve 19 Aralık gecesi hastaneye yatış verdi. Normal doğum düşünüyoduk herşey uygundu o yüzden yatış yapıldığında hemşireler ilk olarak fitil yoluyla suni sancı verdiler sabah saatlerine kadar pek bisey olmadı sabah bikac saat kadar orta şiddetli sancılar yokladı ama açılma yoktu doktorum tekrar muayene edip açıklığımın 3 cm olmasını sağladı tabi bu arada sürekli nst ile takip var sonrasında fitil olan suni sancıyı çıkarıp serum olarak verdiler ama hiç sancı hissetmedim açılma da yoktu öğlen saatlerinde doktorum geldi ve bebekte bi süredir hareketsizlik olduğunu nstnin iyi olmadığını ve sezaryene geçmemiz gerektiğini söyledi o an benim için dünya durdu asla kendimi sezaryene hazırlamamistim ve kan bile aldırınca bayılıp acile yatan bi insandım ayrıca panik atağım da var. Ben tabi hüngür hüngür ağlamaya başladım ben yapamam gidemem götürmeyin beni bayıltın diye yalvardım resmen ama doktorum beni benden iyi tanıyomus yapabilirsin dedi ameliyathaneye inelim herşeyi konuşuruz duruma göre bakarız dedi ve indik. Zaten ameliyathaneye gidene kadar bir sürü soru soruyolar kafanız karışıyo en son kaçta yemek yedin biseye alerjin var mı vs. İçeri girince spinal yapıldı ve inanın çok çok rahat geçti hatta kendimi biraz kasmışım sanırım bi kaç kez denediler ve inanın onun bile farkında olmadım sadece bi saniyelik sol bacağıma elektrik çarpması hissi geldi oda çok normalmiş zaten. Sonra uyustugumu anladıklarında ameliyat başladı doktorum sürekli şuan dokunuyorum belki dokunuşlarımı hissedersin diyodu ama ben onları bile hissetmedim zaten sürekli bana kestiginizi söylemeyin sadece dokunuyosunuz diyodum oda evet aynen öyle diyodu ve bikac dakika sonra oğlumu gördüm 🥰 hemen yan tarafıma doktor muayenesi ve giyinme için aldılar sürekli onu izledim nasıl diye sordum sanki bı sıkıntı varmış gibi hissettim ama ufak bi oksijen sorunu olmuş biraz oksijen desteği verilmiş düzelmiş ben belki de onun stresiyle kendimi unuttum hicbisey anlamadan bitti ameliyat hatta bi ara yanımdaki hemşireye beni uyutun artık dedim onu da burda okuduğum hikayelerde genelde çocuk çıktıktan sonra uyutuyolar diye okuduğum için psikolojik olarak söyledim hemşire de bana niye bi sıkıntın mı var ağrın sızın mide bulantın vs var mı dedi hayır dedim ekranı da sürekli takip ediyodu zaten bayıltıcak bi durumun yok çok iyisin şuan dedi gerçekten de iyiydim ameliyathanedeki ortama veriyodum dikkatimi konuşmalara bebeğime falan bu şekilde o kadar rahat geçti ki sonra beni yatağıma alıp bebeğimi de kucağıma verdiler bi sarıldım bi kokladım o şekilde çıktık odamıza yani herşey asla tahmin edemiycegim kadar güzel ve rahattı lütfen kendinizi germeyin sonuçta hayatta ilk defa yasiycagimiz bisey olduğu için bilmediğimiz için korkuyoruz endiseleniyoruz ama inanın ben bile yaptıysam gerçekten herkes yapar iğne bile yaptırmayan insanım düşünün 😂 herkese hayırlı doğumlar diliyorum Rabbim sağlıkla kucağınıza almayı hayırla büyütmeyi nasip etsin ♥️