Bebeğim merhaba.
Ailemizin 3üncü Allah’ın en güzel armağanı. Başta haberini alınca biraz korkmuş biraz üzülmüştüm. Çünkü abin we ablan henüz çok küçükler we bana hala ihtiyaçları war. Sonra seni kabul ettim. Çünkü Rabbim anne olmamı sevmiş olmalı. Bende seni sevdim we istiyorum.
Keseni görmeye ilk gittiğimiz gün. Çok heyecanlıydım. Ki hala da öyleyim. Her seni görmeye gittiğimizde sana bişi olmadan büyümeni bekliyorum. Akşam teyzenin ölüm haberiyle yıkıldık. Allahım nasıl acıydı. Hangi anne bana bir daha aynı ablayı doğurabilir ki. Kafayı yiyecektim. Biri ellerimi tuttu we güçlü ol ona acı çektiriyorsun dedi. We aklıma sen geldin. Daha ablama seni söyleyemeden ablama weda edemeden gitmişti ablam.
Senle 9 haftayı geride bırakırken hep ağladı annen. Özür dilerim seni de üzdüğüm için. Hala içim yanıyor. Hala kabullenemiyorum. We teyzeni çok özlüyorum. O yüzden arada ağlarsam sen üzülme olur mu.
Bu hafta içi içerde kanama olduğunu öğrendim. Lütfen beni aileni abini ablanı bırakma tamam mı biz seninle çok zor günleri atlattık bunu da atlatalım. Söz weriyorum sizi çok seveceğim hep koruyacağım. Sende söz wer bizi bırakma. En güzel armağanım. Rabbim in izniyle seninle ailemizle çok güzel günler bizi bekliyor.
Not. Baban harika bir adam.