Twinsgirl ablam o kadar iyi anlıyorum ki. Hastaneden oğlumla taburcu olduk 2ci gecede ağlamaktan çok kötü olmuştum, bebek hep uyuyordu(hiç yemek yemeden) gece acile gittik. elimden aldılar, kendim lohusa. Yanmda anne baba kardeş hiç kimse yok. yapa yalnız. eşimde beni azarlıyor neden ağlıyorsun diye. bebeğimi orada koyup eve gidince anladım anneliğin ne olduğunu, kucağımdan bebeğimi aldıklarında. aslan olsam parçalardım elimden alanları, ama iyiliğini düşündüğümden hiç bir şey yapamadım. 1 hafta her gün gittim geldim 5 dk izin veriyorlardı görmeme. yatağı bomboş içim acıyordu.
3 gün bebek karnımda kalmıştı, nefes sorunu vardı.
sarılık ve s.
neyse 1 hafta sonunda taburcu olduk, 3 4 hafta sonra evimiz çok soğuk olduğundan bebeğimin bronxları soğukladı. o kadar kötü durumdaydı ki, nefes alamıyordu ve mama bile yiyemiyordu.
yine hastane, yine sabaha kadar doktorlar neler neler.
canımı alsaydılarda bebeğimin o zor günlerini görmeseydim.
şimdi 1.5 yaşında 😊 sağlıklı çok şükür yanımda.
seninde bebeklerin yanında olacak, merak etme. kötü günün ömrü kısa olur derler. Kendini harab etme. ben Küvezde gördüm, 1 yaşına kadar hastanelerde. yani, herşey geçer. sadece anıları kalır.