Taş olsam çatlardım toprak oldum da dayandım sözünü o kadar derinden yaşıyorum ki. Anlatacak ya da içimi doyasıya dökecek bir fani bulamadım, Rabbime sığınıyorum günlerdir. Burada milyon tane post okudum, tüm o heyecanları, yakarışları, umutları okudum. Şimdi kendim tüm çaresizliğimle tam ortasındayım, erken bir doğuml a bebeklerim dünyaya geldi, günlerdir küvözdeler. Lohusayım ama hiçbir şey anlamıyorum ciğerimin yangınından. Fiziksel sıkıntılarımı hissetmiyorum ruhum sancıyor, bir yandan sütüm gitmesin diye cedelleşiyorum kendimle. Elim koynumda yavrularımızı bekliyorum. Koyvermemek için elimden geleni yapsam da acizim dayanamıyorum, banyolarda ağlamaktan içim dışıma çıktı. Çocuklarıma cam fanuslardan dokunup gelip yatağımda bomboş yatmaktan, daha nevresimleri bile geçirilmemiş beşiklerine bakıp kafamı eğmekten öyle yoruldum ki. Rabbime isyan etmekten korkuyorum çünkü sağlıklı düşünememeye başladım. İyi şeylere sevinemiyorum, iyi temennilere bile dayanamıyorum aynı şeylerin söylenmesinw tahammülüm kalmadı, dünya karanlık bir bulut gibi tepemde duruyor sanki. Kimseyi istemiyorum sadece yavrularımı koynuma alıp evimde kokularıyla uyumak istiyorum.