Öncelikle hepinize merhaba kızlar. Hamileliğimin öncesinde ve sonrası süresi boyunca burada bir sürü paylaşımım oldu. Kah destek oldum, kah desteklerinizi bekledim ama en çokta güzel, pozitif doğum hikayelerinizle keyiflendim :) Doğum yaptığım günden bu yana burada bende doğum hikayemi paylaşacağım günü sabırla bekledim. Gerek bedensel gerek psikolojik olarak toparlanmam gerektiğine inandırdım kendimi bu güzel tecrübeyi satırlara dökmek için… :) Ve şimdi hazırım :) 2 Ağustos günü doktoruma gitmiştim, benden hem son kez nst istedi hemde açıklığa bakacaktı, sürekli eli kulağında beyefendi geldi gelecek diyip duruyordu. Gittiğim de nst gayet normaldi sancının s’si bile yoktu anlayacağınız 😅 3. ve son çatı muayenemde ise açıklığım 1.5 cm’di yani yok denecek kadar azdı. Doktorum 9 Ağustos da artık 40. haftamın dolacağını ve hiçbir hastasını bu haftadan sonra riske atamayacağını söyledi, o güne kadar sancın olmaz doğum başlamazsa gel suni sancı ile doğumu başlatalım dedi. O bir hafta bana nasıl geçti bir ben bir Allah bilir 😅. Ananaslar hurmalar mı yemedim, merdivenler mi çıkmadım, pilates toplarında mı zıpladım, daha neler neler ama nafile doğumum bir türlü başlamadı. Velhasıl kelam o gün geldi çattı. Geceden banyomu yaptım temizlendim, abdestimi aldım. Doğum çantam hazırdı zaten. Sabah erkenden kalktım namazımı kıldım dualarımı okudum Meryem ana otumu da suya koydum yanıma alıp çıktım. Doktorum her ihtimale karşı bir şey yiyip içme demişti öyle yaptım. Bir kaç saatlik uykuyla yola koyulduk arabada içim içimi yiyordu ama bir yandan da sakin kalmaya çalışıyordum. Eşimle birlikte gittik hastaneye giriş işlemleri yapıldı 08:00’da odamıza gittik, hastene önlüğümü giyip nst ye taktılar sancı vs. 0’dı. Saat 09:30 sularında doktorum geldi artık sancıya başlayacaklarını söyledi. Damar yolu açılıp suni sancıya başlanıldı. Kısa bir süre sonra annem, babam ve kız kardeşlerim de geldiler. Bu sırada yarım saatte bir gelip sancılarıma bakmaya devam ediyorlardı. Hafif bel ağrılarım olmaya başlamıştı hemşire açıklığına bakalım dedi gittim doğum odasına açıklığım hala 1.5 cm 🫠 Sonrasında bel ağrılarım da bir anda kesiliverdi. Hemşirem pilates topu getirdi elinden geldiği kadar üzerinde 8 çiz, zıpla bebeği kanala sokmaya çalış dedi. Saat 3 olmuştu bacaklarımda derman kalmamıştı artık fakat ne sancı vardı ne bişey. Kocaman serum azıcık kalmıştı. Doktorum geldi bu süre zarfında 3 kez çatı muayenesi yapıldı durum hiç değişmedi. Saat 15.30 sa doktorum gelip suni sancının maalesef bir işe yaramadığını bebeğin kanala girmediğini söyledi, suyumu patlatsa da bir anlam ifade etmezmiş. Sezaryene almak zorundayız seni de bebeği de riske atmak istemiyorum dedi. Eski postlarımdan bilenler bilir kilolu bir şekilde hamile kaldım ve en korktuğum şey sezaryen olmaktı. Doktorumdan biraz müsaade istedik eşim ve ailem bu senin kararın dediler ne desek boş… Annemden o anda dahiyane bir fikir çıktı ve buradan çıkıp yarın başka bir doktora çıkalım dedi 😂😂 Anneciğim bu haftadan sonra kimse ilgilenmez, ben doktorumun takipli hastasıyım dedim. Bir süre sonra doktorum geldi, tamam dedim size güveniyorum… Sonrasında herşey o kadar hızlı ilerledi ki… Bir kaç kağıt imzaladım, sedyeye alındım ve ameliyathaneye gidiyordum. Annem ağlıyordu, eşim elimi tutup sakin ol bebeğimizle geleceksiniz inşallah dedi. Ameliyathaneye girince spinal mi genel mi dedim o kadar ani oldu ki onu bile konuşmamıştık 😅 Doktorumuz spinal tercih ediyor dediler. Anestezi doktoru geldi öne doğru iyice eğil, bebeğine sarıl dedi ve dediğini yaptım sonra yavaşça arkaya doğru yatırdılar beni. Bu arada iğne faslı o kadar acısız ki hiç gözünüzü korkutmasın. Yanımda sürekli hemşireler vardı panik atağım olduğunu nefesimin daraldığını söyledim sakinleştirici vurdular, tansiyon aleti vardı kolumda o sıkıyordu azıcık dayan bebeğine kavuşacaksın olsun o kadar dediler ☺️ Ben panik ataklar geçirirken doktorum şarkı söyleye söyleye bebeğimi çıkartmaya çalışıyordu, hasta bakıcı da sen burada doğum yapıyorsun sizinkiler dışarıda lahmacun yiyor demez mi aman Yarabbi 😂 Neyse ki acı hissettim mi kesinlikle hayır sadece vücudunuza dokunulduğunda hissediyorsunuz, çekmeleri vs ama o kadar da olur diye düşünüyorum ☺️ Saat 16:15 de miniğim dünyaya geldi, sesini duydum ilk önce Allah’ım dedim sana şükürler olsun 🥰 Kızlar yanıma getirdiler tam yanağımın yanına öptüm kokladım, annesi üşümesin üstünü giydirelim dediler tamam dedim ☺️ Sonrasında insana bir rahatlama geliyor ki anlatamam. Giydirip getirdiler yüzü gözü şişti yavrumun sonrasında alıp dışarı babasına götürdüler. Kanala düşmeme, normal doğum yapamama sebebimde bebişimin kafa çapının bir tık büyük olmasıymış teyzeleri 😅 Doğumum da en mutlu olduğum nokta içeride bir hasta bakıcının telefonumu alıp tüm anları çekmiş olmasıydı, bunu tüm doğumlarda yapıyorlarmış. Yaklaşık yarım saat, 45 dakika sonra da ben çıktım ameliyathaneden. Kapıda annem babam ve kız kardeşlerim vardı bebişi de kocama emanet etmişler, kocam odada 😂😅 Odaya getirip yatağa aldılar üstümü giydirdiler, belden aşağıma örtü örttüler. Bebeğimi aldım kucağıma emzirmeye çalıştım göğsümü almadı. Hemşire silikon göğüs ucu alın dedi, o halde bir de emzirememe stresi çekmedim, bir ay öyle emdi sonra göğsüme alıştırdım. Yaklaşık 2 saat sonra pansumana geldiler, akşam 10 gibi de sonda çıkartıldı alt pijamamı da giydim, bu arada sonda ameliyathane de iğneden sonra takılmıştı hiçbir şey hissetmedim. Kum torbası koyma, bastırma vs hiç olmadı. Hemşire yavaş yavaş yürümemi istedi. İlk kalkış kolay mıydı ne evet ne hayır diyebiliyorum çünkü yürüdükçe açıldım. Dikiş yerlerimde acı yoktu, en ağır ağrı kesicileri verdiklerini söylediler sanırım kilomdan kaynaklı. Yanımda 17 yaşında kız kardeşim ve eşim kaldılar. Bebeğimle kendim ilgilenmek zorunda kaldım, annem babamda şehir dışından geldiği için onunla vakit geçirmek istediğini söyledi. Sabah kahvaltı da bisküvi ve çay veriliyor akşam da çorba. Annem kayısı hoşafı getirmişti diğer günün gecesinde gazımı çıkarınca yavaş yavaş yemek yemeye başlamıştım. 2 gece kaldım sonrasında öğlen taburcu oldum. 4 gün babam yaptı yemeğimi sağ olsun. Eşimde babalık iznindeydi. Annem yaz tatili olduğu için ailesinin yanına gitmek istediğini söyledi ve ben eşim bebeğimiz 5 günün sonunda hep yalnızdık. Eşim mazeret izni de alarak 22 gün yanımda kaldı Allah ondan binlerce kez razı olsun tüm işi gücü yolunda gitsin inşallah. Yine de işlerin ucundan bende tutmaya çalıştığım için dikişlerimde açılma oldu. Doktorum önemli değil zamanla geçecek dedi bende öyle yaptım yavaş yavaş iyileştim oğluma eşime sarıldım ☺️ Şuan miniğim beşiğinde yanımda yatıyor, Allahım doğanlara sağlık sıhhat versin yanımızdan eksik etmesin, doğuracak olanlara da hayırlı doğumlar nasip etsin sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin inşallah. Benim hikayemin en pozitif yanı bebeğime kavuşmaktı, çok şükür bu günümüze. Hepsi geçiyor çekilen acılar unutuluyor zamanla insan toparlanıyor ve sonra diyoruz ki iyi ki doğmuşsun bebeğim, iyi ki Allahım seni vermiş bize ♥️