Yıllardır bu hastalıkla mücadele ediyorum. Aslında iyi yönlü ve nöbet geçireceğimi anlıyorum. Ani ataklarımın olmaması veya atak geçirdiğimde de şiddetli kasılmalarımın olmaması benim için büyük avantaj. Senede bir yada iki kere nöbet geçiririm o da uykuya bağlı. Uykuya bağlı nöbet geçirdiğim için korkularım oluştu ve anksiyete bozukluğu sebebiyle tedavi gördüm. Sabahları erken kalkınca uykum olmasa bile nöbet geçiririm korkusu duyuyordum, halende endişelerim oluyor o yüzden tekrar uyumaya çalışırım. Çünkü uyandıktan sonra tatlı bir uyku gelir insana biraz demleniyim dersiniz ya, işte o hissettiğiniz uyku hali benim nöbetim oluyor. Hamilelik sürecim gayet iyi bir şekilde ilerledi. Ve ümit ediyorum ki öyle de devam etsin… Ama hiç biseyin garantisi yok dimi? Ve bazı şeyleri bile bile moralimi bozmak niye? Annemle konuşmamızdan sonra kendime gelemedim ve sürekli ağlıyorum. Çünkü herkes doğumda karşılaşabileceğimiz risklerin çok ciddi olduğunu bilmelerine rağmen normal doğum vurgusu yapmaktan, normal doğumun öneminden, inşallah normal doğum yaparsın demelerinden bıktım artık. Halbuki ben çok cesur bi insanım. Ne sezeryan, ne normal doğum, ne başka bisey beni kolay kolay korkutmaz. Ve normal doğum yapmayı çok istedim, halen de isterim ki ama yavrumu nasıl tehlikeye atabilirim. Ben bi kere 28. haftamda bebeğimle ilgili büyük korku yaşadım. O yüzden tek istediğim çocuğumu sağsalim kucağıma almak. Geçen hafta bana kadın doğumcum imza atmam karşılığında ancak normal doğum yaptırabileceklerini söyledi. Kadın doğum doktorum şunu da ekledi. "Biz bazen böyle
plan yaparız ama o an ne olacağı belli olmaz, belki normal doğum olur ama riske atmak asla istemeyiz dedi." Nöroloji doktorum ise “normal doğum yapabilirsin, buna uygunsun dedi.”
Ama dediğim gibi risk risktir.
Sonra tamam sezeryan olsun, uyanık olayım çocuğumu o an göreyim, eşim yanımda olsun dedim. Onu da yapmıyorlar tetiklediği için. Genel anesteziyi kabul ettim, diretmeyeceğim asla. Ama söylenenler beni aşırı üzüyor, biz bilmiyor muyuz neyin nasıl olacağını. Üstümüze basa basa niye bunu yapıyorsunuz. Annem beni darma duman etti, rüya görmüş bi an da bebek geliyormuş ve normal doğum yapıyormuşum. İnşallah öyle olur diyor. O an kendimi kötü hissettim hiç bisey diyemedim, çünkü çok büyük üzüntüye kapıldım. Şuan resmen bana denilenler yüzünden kendimi yarım yamalak hissediyorum, çevremi geçtim ailem, akrabalarım böyle temennilerde bulununca dayanamıyorum. Keşke hastalığımı hiç kimse bilmeseydi. En azından bunu bile bile konuşmazlardı diye düşünüyorum, bende durumumu bile bile söylediklerine üzülmezdim. Resmen doğum şekli yüzünden kendimi eksik hissetmeye başladım. Hastalığımın her seferinde beni istemediğim şeylerle karşı karşıya bırakmasından, bi çok şeyden mahrum olmaktan bıktım artık. Oysa hastalığımı kafaya takmayı bırakmıştım, kendimi iyi hissediyordum ama yine başa sarıyorum.
Çok çok üzgünüm…