066 ah benim canım annem o kadar haklısın ki çünkü herşeyiyle sana bağımlı minicik bir can emanet alıyorsun korkmasan asıl o zaman bir sıkıntı var demektir. Bak oğlum üç yaşında ilk iki yıl bu korkuları anlamlandıramadığım üstüne bunlardan utanıp anneliğimi sorguladığım bir de etrafla paylaşmak gibi bir gaflete düşüp milletin boş yorumlarını kendime yük edindiğim için çok çok zor geçti. Annelik öyle kucağıma alınca sesini duyunca birden gökten zembille inmedi bana. Bağlanmakta zorlandım başlarda. Ama ne zamanki bu korkularımı b tedirginliklerimi kendimi dibe çekmek için değil de evladıma daha iyi bir anne olmak için kullanmaya başladım işte o zaman herşey değişti. Annem gibi bir anne olmak beni em çok korkutan şeylerden biriydi hayatımı olduğu haliyle seviyordum değiştirmek zorunda kalmak bana zor gelmişti bir candan üstelik kendi canımdan kanımdan bir benekten sorumlu olmak bana korkunç gelmişti. Ama tüm bunları okuyarak anlamaya çalışarak atlattım. Çocuk gelişimine dair psikolojiye dair ne kadar kitap okudum bu üç yılda anlatamam. Duygularımı korkularımı kabullenip bunların altında yatan sebepleri çözüp işime yarar şekilde kullanmaya başladığımda hayat öyle güzel akmaya başladı ki. Şu an oğlum benim en yakın arkadaşım. Birlikte gezmekten okumaktan yemekten oynamaktan o kadar keyif alıyorum kş başlarda zorlanan ben değilmişim gibi sanki. Yani diyeceğim ilk anda ilahi bir şekilde bağlanıp annelikle dolup taşabilirsin ya da olmayadabilir. Başlarda gördüğün tek şey gaz süt ve bez yığını da olabilir. Ama aşmanın bir yolunu buluyor insan bir şekilde aşıp o bağı kuruyorsun eninde sonunda oluyor. Kendinş yorma kendini yıpratma ve hiçbirşey için acele etme akışa bırak akışta kal bugüne odaklanmaya çalış.