Arkadaşlar, sonunda bana da nasip oldu hikayemi buraya yazmak, aylardır burda birçok kardeşimle konuştum, beraber korktuk, birbirimizi beraber yüreklendirdik.
Bu sabah 08:55′te spinal sezaryen doğumla oğlumu dünyaya getirdim. Rabbime şükürler olsun hiç ama hiç korktuğum gibi olmadı, tüm detayları sizinle paylaşmak isterim.
Acilden girişimizi yaptık, elimin üzerinden damar yolu açtılar, hafif bir acı hissettim ama dayanılmayacak gibi değildi.
Sonra ameliyathaneye indik, omurgamdan anestezi iğnesi yaptılar, kesinlikle hiç acı sızlama sinek ısırması kadar bile hassasiyet hissetmedim. Sonra uyuşmaya başladım, 20 dakika kadar sürdü işlem. Çekiştirmeleri hissettim ama ondan da zerre kadar rahatsız olmadım.
Anesteziden mi neyden dolayıyla artık biraz midem bulandı, ilac yaptılar, biraz hafifledi ama öğürtülerim bayağı oldu, bi de çok hafif safra kusmuşum, beni operasyona dair en çok zorlayan şey mide bulantısı oldu. Oğlumu çıkardılar, gerisi zaten mükemmeldi. Eşimi çocuk çıktıktan sonra aldılar, oysaki tüm süreçte yanımda olsun isterdim, ama kesi falan görsün istememişler.
Odaya gittim, biraz sızım vardı ama korkulacak gibi değildi, 5 saat kadar sonra anestezi etkisi geçti, orda biraz ağrı hissettim ama zaten gelip hemen ağrı kesici yapıyorlar.
Rahatlayınca değme keyfime, çocuğumu da emzirdim, ilk kalkista hemen hemen hiç zorlanmadım diyebilirim, sonda takılır cikarilirken hiç hissetmedim. Şu an tuvaletime gidiyorum, dependimi kendim degistirdim, annem değil eşim refakatci kaldı, esimle çocuğun her şeyini yaptık, gazım henüz çıkmadı, sıvı şeyler yiyorum, ben acının biraz da psikolojik olduğunu düşünüyorum, kalktım saçımı taradım, sürme çektim, lohusa tacımı taktım, moralim yerine geldi be, hiç öyle ölüm gibi ağrı sızı yok sakın korkmayın, kendinize güvenin. Ve en önemlisi kafanızda doğum seklinizle barışık bir şekilde doğuma gidin arkadaşlar. Ben çok kafama yatarak sezaryen oldum, belki bu yüzden bu kadar hoş bir süreç oldu.
Sorularınız varsa açığım.🥰