Merhaba kızlar. İkinci bebeğimi sezeryanla 2 ocakta doğurdum. Hastaneye gittiğimde odayı süslemeye o kadar dalmışız ki eşimle. Bi anda geldiler hadi gidiyoruz diye. İnanın üzülmeye korkmaya vakit kalmadı. Üstümü giydim ve götürdüler beni. İlk doğumum normal olduğu için beni ne bekliyor hiç bilmiyordum. Ameliyathaneye girdiğimde bi titreme başladı heyecan ve birazda soğuktan. Doktorum geldi onu görünce sakinleştim. Daha sonra anestezi doktoru gelip spinali yaptı belime. İnanın odada açtıkları damar yolu on kat daha acıtmıştı canımı. Bunda hiçbirşey hissetmedim. Sadece kıpırdamamam gerektiğini söyledi doktorum. Hafiften ayaklarımı hissetmemeye başlamıştım. Burada çok korkunç hikayaler okudugum için gergindim. Acaba tam uyuşmadan keserlerse ne olur diye. Hemşireye sordum ya tam uyuşmazsa diye. Güldü bi kaç dakikaya bebeğimin yanımda olacağını söylediğinde şok olmuştum. O sırada hala başlamadıklarını düşünüyordum ben. Ameliyat sırasında hiçbir şekilde ağrı acı zaten yok sadece dokunuşları ara ara hissediyordum. Bebeğimin ağlayışını duyunca tamamen rahatladım. Mutluluktan ağladım.. 🥹 Daha sonra işlem bitti odaya çıkarıldım. Serumlar iğneler derken uyuşma geçti tamamen. İlk yürüyüş canım hemşiremin yardımıyla çok iyi geçti. Ondada korkulacak hiçbir şey yok tabiki zor ama yürüdükçe açıldığını fark ediyorsun. İlk gece eşim kaldı yanımda. Hafif regl sancısı gibi geçiyordu ağrılar. Çok üzülerek neden ilk doğumda da sezeryan olmadım ki dedim kendime. 🥺 kesinlikle her doğum bir değil her kadının vücudu bir değil asla buradaki hikayelerle kendinizi gereksiz yere germeyin kasmayın. Normal doğumda 5 gün yatakta dönemeyen ben sezeryan sonrası ayaktaydım ve yürüyebiliyordum kendi ihtiyaçlarımı karşılayabiliyordum. Bu da benim pozitif sezaryen hikayem.. Merak edilen birşey varsa seve seve cevaplayabilirim ❤️