Ravzasgn canım belki burdaki postlarımı okumuşsundur... bende dertliydim bu konuda 39+0 da sezeryanla doğum yaptım 35.haftaya kadar çalıştım... eşim garibim sabah işe gidip akşam geliyor... gece saat başı tuvalete inleye kütleye eşimin yardımı olmadan kalkamıyordum artık doğurayımda kurtulayım istiyordum... kız kardeşim var 19 yaşında malesef birgün bile abla birşeye ihtiyacın varmı demedi... temizlik için dışardan yardım aldım mecbur kaldığım için doğum yapınca annem geldi kaldı 4 gün kayınvalidemler yurt dışındalar gelelim demişlerdi ama biz aynı dili konuşmuyoruz zaten bide kayınbabam hasta evimizde dar... anlaşma sorunu bir yana kayınbaba yanında lohusalık nasıl olurdu sonra gelsinler dedim... annem hem yaşlı hem eşimden çekindi 4 gün ancak kaldı şimdi gün içinde uğruyor yakınız ama ben bebeğimle baş başayım... 2 hafta oldu bugün tam doğum yapalı... artık kızımla birbirimize alışıyoruz öğreniyorum bazen iyiki gitti annem diyorum çocuğuma kendim bakmam en güzeli... eşin anlayışlı ise bu durumu gözünde büyütme bunu aynı zamanda kendimede söylüyorum çok zorlandım çünkü ama şimdi yavaştan oturmaya başladı sanki... insan bir destek bekliyor senş çok iyi anlıyorum ama böyle zor zamanalrda bizi güçlü bir anne yapıyor... ama ben isterdim açıkcası sadece kayınvalidem gelsin yemeğimi yapsın bebeğime baksın uykusuz kalmayım annemle nöbetleşe... kız kardeşim gelsin işimi yapsın günde 1 saat evin ucundan tutsun ben bu süreci daha sakin atlatayım... uyuyup dinlenebileyim bebeğime daha verimli olayım ... ama olmayınca olmuyor ilk hafta sürekli ağladım heralde toplasan 1 senede o akdar ağlamamışımdır eşim eve geliyordu gelir gelmez beni öper eğer öpmezse oturup ağlıyordum anlatılacak gibi değil yaşanması lazım saçma geliyor şu an kulağa hatta bana bile ama açım ve ekmek taze değil diye ağladığımıda bilirim... insan bi 10 gün nazlatılsın istiyor... sonra zaten onlar yalvarsa ben durun demem...